Ka slags idiotisk sjølvkritisk søppel skal eg skamma meg over i år?

Når det er nyttårsaften skal vi skamma oss og lova å slutta å gjør ting som vi trur vi ikkje bør gjøra. Eller som andre har fortalt oss at vi ikkje bør gjøra. Nyttårsforsetter, ja. Så gjør vi akkurat det masse den siste kvelden vi har lov sånn at vi virkelig skal nyta den friheten vi er i ferd med å gje slipp på, og våknar oppblåste, bakfulle og innrøykte 1. nyttårsdag. Eller nedtygd, oppskjært, uthola, neddopa, alt ettersom ka som er di greia.

Men. Hvis eg verkeleg skammar meg over noe eg driver med, så er det kanskje grunnen til at eg driver med det. Eller: hvis eg sluttar å skamma meg over det, blir det kanskje ikkje så spennandes lenger.

Se det. For kanskje to år siden slutta eg å slanka meg. Eg har slanka meg siden eg gjekk i 4. klasse til eg vart 24 år gammal. Det er 14 år med slanking det. Eg trur eg gikk opp om lag 30 kilo av å slanka meg. Eg har aldri vært sånn bælfeit men definitivt litt meir enn ka eg var komfortabel med (når eg var 14 år var 52 kilo for mye, når eg var 20 var målet å forbli under 90). Kver einaste mandag begynte eg å slanka meg og noen gangar holdt eg alle løftene til meg sjøl i to timar, andre gangar i to veker, to månadar. Ikkje eta, ikkje eta det, ikkje meir, ikkje drikka det og det, bare det, ikkje det, for det er feitande og alle ser ka for ein feit gris du er og tenker det er jo ikkje rart at ho der er feit sånn som ho et så ikkje et det. I alle fall ikkje når noen ser på. For å eta er stygt og herlig skammelig for feite folk. Litt redselskabinett, skikkelig frydefulle grøss. Æsj som eg eter liksom. Stapp stapp. Kor meir eg prøvde å slutta å eta 4 brødskiver til kvelds kor vanskeligare blei det å la vær, så eg spiste 6, 8, 12 i stedet. Til slutt var det bare å kasta opp som holdt meg fra å bli tresifra. Viljestyrke?

Men eg trur ikkje det handlar om viljestyrke. For så lenge du veit at du ikkje skal, så vil du. Uansett ka eg trudde sjøl så gjorde eg faktisk det eg ville. Eg handla jo ikkje mot min vilje, sånn som eg har blitt lært opp til å tru at svake kvinner gjør når dei fell for fristelsar.

I eit smådesperat øyeblikk fekk eg faktisk tak i ei sjølhjelpsbok, skreve av ein person det ikkje var bilde av og som ikkje var doktor fancypants. Det som satt fast etterpå var: la vær å tenka at noe er bra og noe er dårlig. Sosial utfrysing, skam, dårlig samvittighet, samlivsbrot og angst finst ikkje i chips. Eller i kakestykke nummer fem. Alt alt alt var JA-MAT. Du kan eta nett ka du vil, og du skal fortsetta med det resten av livet. Sånn forsto i alle fall eg grunntonen i den boka. Hiv innpå liksom.

Så eg begynte å hiva innpå og slutta å slanka meg. Prøvde å tenka at maten ikkje er ein fiende. Sakte men sikkert blei den litt mindre truande, samtidig som den blei mindre spennande, forførande og forlokkande. Det var jo det eg skulle eta. Sakte men sikkert slutta eg å eta så mye at eg måtte kasta opp. Etter noen månadar var ikkje tanken på sukkeroverdose når eg kom heim alt som fekk meg gjennom dagen. Magen var ikkje lenger støl etter å ha blitt fylt til bristepunktet. Eg sov om natta. Grein av ting utanfor meg sjøl. Åt når eg var sulten.

No er det rart å tenka på kossen ting var før. At mat kan ta all plass i håvet ditt.

Om du treng oppskrift på kossen ein slutter å skamma seg, har eg ikkje det. Men for meg var det i alle fall viktig å innse at det var skam som var problemet. Ikkje svak vilje.

Derfor synst eg nyttårsforsetter er noe skikkelig piss. Akkurat so ideen om Nei-mat.

Derfor har vi avstemning på finnmarken.no om nyttårsforsetter, der et av alternativene er "Jeg er allerede perfekt!"

Godt nyttår!

dritings dama i drakt

Aka vårens vakreste eventyr. No blir det 17. mai-feiring i ny bunad veit eg!

Dei som tenker at bringkluten ikkje passar til vesten, har så rett. Min er nemlig mykje finare. Forkle skal eg og ha på meg når det vert fest.

Jul Odda style

Odda kommune helsar sine kontaktar med eit ekstra fjongt julekort i år. Snøen er vekke, medan reinsdyra er bytta ut med ein bråte hestekrefter, og plassert på Trolltunga. Dette utradisjonelle julekortet vekker oppsikt og glede blant Oddas innbyggjarar.
- Ingen kan sei at det ikkje er svung over Ringedalen, sier ein kommunalt ansatt i kommentar til Gudlabadne.

måne

varmare, kaldare

Verden er eit kaldt og utrivelig sted akkurat no. Ikkje bare snø og kaldt og totalt jævla mørke, men skikkelig trasig. For å varma meg i min mentale atomvinter har eg strikka et steike svært skjerf.

Pinne ni, rundt ti nøster. 50 masker breitt og i alle fall ein høg mannshøgde langt.


(Om nokon lurar på om eg har boikotta OK foto er det ikkje tilfelle, men mobiltelefon er litt lettare akkurat no.)

Vær så god!

No blei dåkke nok i julestemning veit eg. Eller kanskje ikkje.

Bulle blir stor

Når eg var liten kalte faren til bestekompis Erlend meg for Bulle. Eg hata det navnet for det hørtes ut som akkurat sånn som eg var: rund og ufiks, litt naiv, ikkje noe spesielt i den eine aller andre retninga. Bare ein rund unge i rosa gensar og støvlar som pilte seg i neso.

Det tok mange år før eg brukte med rosa. Først skulle eg gjennom ein alt for lang periode av skiftande (once upon a time-)subkulturelle stilar som hadde til felles at dei såg jævlige ut og var eit opprør på utsida.


Koffor tenker eg på detta no? Bilder så klart. Mamma har sendt meg gamle negativpermar fra første studiene i Wolverhampton. Eg blir glad når eg ser på gamle negativer og forstår at eg har gått ein plass. Alt ser annerledes ut. Nesten som å se på bilder av besta som konfirmant, ser eg at det er meg, men ikkje i ein utgave eg er vant med. I byen som vi hata alle sammen vi norske, med alle menneskene vi ikkje forsto, og som ikkje forsto bæret av oss heller. Merkelige kodar og reglar som vi bare kava i dei første åra, prøvde å forstå men turte ikkje heilt.
Når eg ser bildene no forstår eg ganske mye meir. Virkelig.

Jesus wept, eg ser ikkje UT.



Og eg er faktisk litt stolt over at eg såg sånn ut. Ganske lenge og.

Kjønn og rollemønster sit spikra i arbeiderklassa i England, og når du drar til West Midlands er det ikkje det samma som å dra til London. I Norge har vi og masse idiotiske reglar for korleis kvinne er og mann er, men her finst det i større grad rom for vera på sido, eller det gjorde i alle fall det. Når eg flytta til England kjente eg virkelig på kroppen kor bevisst folk var i forhold til meg på grunn av utseendet mitt. Kor lite åpne dei var for muligheten at eg faktisk ikkje var lesbisk, eller psykopatisk, eller satanist. Etter tre år på fotolinja overraskar eg ei klassevenninne ved å si at eg likte ein fyr. Ho fikk sjokk for ho trudde eg ikkje likte guttar. Ho trudde eg var i lag med ei annan på kurset. Hæ sier eg. Ho eg visstnok var i lag med var tysk og brukte ikkje sminke, og i tillegg snakka vi sammen i timane, så hallo, linken er jo åpenbar og vi burde ha skjønt at siden eg er så godt som tysk i britiske auger (eg glømmer aldri den gangen nokon kalte meg Gertrude) var det ein bænkers match.

Mitt møte med engelsk mentalitet var at alle jenter bruker sminke, rettetang , falske neglar, høge hælar på jobb og skule, men aldri jakker og strømpebukser. November, snødrev, tube top, blålilla lår og rusbruslatter. Alle andre er lesber.

Eg trur ikkje eg visste ka rettetang var ein gang. Saggebukser og kjetting, derimot, var fine greier. Så du skjønner.

Av og til tenker eg på kor lett det er no. Kor behagelig alt har blitt etter at håret grodde. No har klærne lappa seg saman og nettingstrømpene brukar eg ikkje på overkroppen utanom kanskje Halloween. Av og til tenker eg at eg har jaggu blitt ein konform tosk. Men det er så lett. Så fint. Ingen trur eg er ein gutt. Ingen ler av meg, er aggressive, ingen ser rart på meg, eg får komma inn på alle utesteder og slepp å forklara koffor eg kler meg sånn som eg vil, eller beklaga at det kan verka som at eg spelar for ditt lag når eg ikkje gjør det, men takk for interessen...

Men altså, litt konform og komfortabel tosk her. Som trivst med det. Som ligg på sofaen, kjem seg sakte men sikkert etter vodka-kalaset som markerte 26-årsdagen sin i går. Voksen!

Darkside

No er tida for å utforske dei mørkare sidene ved livet!



Som eg tenkte. Men no har eg altså strikka som ein gal sidan sola gjekk ned i sør. Til no har eg strikka opp rundt femten garnnøster fordelt på to luer, to skjerf (det eine i gigantklassen) og ein hals. Eg er i stand til å strikka vrang, rett, glattstrikk og er på tampen av å mestra vrangbord til det fulle, og på toppen av det heile klarte eg detta her, fullstendig utan hjelp av ikkje-virtuelle kjelder:


Fira pinnar på ein gang! Å strikka med fira pinnar er egentli lett. Det VANSKELIGE er at når dei seier 'fira pinnar' betyr det egentlig fem. Det tok det ein del nattestimar og sørfing på meir eller mindre ubrukelige strikkesider før eg forsto. Eg vel å fokusera på at det vart ein fin hals, ikkje at det vart ein totalt ubrukeleg leggvarmar.

I dag fekk eg og førstehjelpsbok fra mamma:


Så no er spøtet med overalt, her er vi for eksempel på Bastøferja i helga:


Men det er ikkje alt. Eg har og blitt bitt av bolle-basillen, nei ikkje sånn som du trur men sånn som det her:
Til slutt presenterar eg fira heimelade produkter som skulle hatt ei kjøkkenmaskin for å bli til. Men her i Bietilæveien er det langt til byen med elektroforhandlarane i, så me gjorde det heile med gaffel og klem. Hummus, guacamole, falaflar og salsa!


Eg gir meg sjøl kjerringkudos!