Mangel på mål & meining

I ungdommen var eg sikker. Eg skulle bli kunstnar.

Gå på formgiving på Voss, gå vidare på universitet og så bare plutselig vera kunstnar etterpå.

Problemet er at undervisning handlar om ideal, ikkje virkeligheten. Det handlar i svært forsiktige ordelag om bongo bongo lala-land oklahoma.

Når vi sitter der på universitetet og pønsker ut diverse innfallsvinklar til høgtsvevande fotoprosjekter basert på homofile franske filosofars essays fra 50-60- talet, er det ingen som forteller oss at du må faktisk forbereda deg på å jobba for 300 kroner dagen på Snappy Snaps fotosjapp etter at du er ferdig her. Om du får jobb der då vel og merka.

Snappy Snaps i Clapham. Eg naska bildet frå Flickr.

Koffor? Jo for det er verkelig ikkje noko behov for det du driv med. Bortsett frå å halda meg i arbeid (åh gud eg hatar studentar).
Kossen går det an? Nei det her blir litt vel banalt synst du ikkje? Forklar meg heller korleis desse bileta alluderar til Jaques Lacan sin speglteori.

Det er litt trist med utdanningar som innrømmer at joda neida detta kjem du nok ingen veg med. Endå tristare er at vi tenkte strengt tatt meir på å gjera kunstnen vår mest mulig utilgjengelig for uinnvidde, enn å overleva post uni.

Som eg las i avisa her om dagen tilhøyrer eg Y-generasjonen, som slit med alt for høge forventningar og nektar å ta til takke med å starta på botnen i karrierestiga. Vi forventer å bli sjef med ein gong, fordi vi trur vi er så innmari gode.

Og det er vi jo. :)

Men er det ikkje ein grunn til at vi trur det? Har ikkje vi blitt fora med ganske mange forventningar og positive utsikter, framfor realitetar og handfaste, matnyttige vegar til å lukkast? Eg har opplevd det sånn.

No har eg blitt stor, og innsett eit par ting og svelgt ein del kamelar og komt ut på den andre sido som noen som akkurat no slett ikkje har lyst til noe som helst.

Som tyder på at eg er ein reindyrka representant for Y-generasjonen, som i tillegg til ikkje å innfinna seg med å bli brukt som dasspapir etter å ha studert i ti år, ikkje tåler særlig mykje motgang.

Det trivst eg ganske fint med. Er jo uansett innmari god.