18 timar på tortur

Egentlig er 18 timar Odda-Vadsø heilt latterlig kort reisetid. For ikkje så himla lenge siden var 18 timar latterleg kort reisetid Odda-Bergen.
Men når du vaknar halv sju med oppsvulma hals, feber og tre timars uroleg søvn bak deg, då er du ikkje klar for 18 timar med ein så ufyseleg, harry og ubekvem reisemåte som fly er.

Skulda var sjølvsagt mi. Som reiseoperatør for huslyden bestilte eg nokre etter mitt syn rasande billige billettar (3700per pers tur-retur frå Kirkenes til Bergen), men på eit eller anna mystisk vis gjorde eg dette utan å registrera at returen innebar 6 timars venting på Gardermoen i Oslo før flyet for nordover.
Ille det, men noko verre var det at vi ikkje hadde nokre moglegheiter til å koma oss frå Odda ein søndagsmorgon for å nå eit fly frå Bergen kl. 12. Ingen snøggbåt. Ingen buss via Kvamskogen. Ingen buss via Kvinnherad. Ingen ting.

(Mellom Bergen og Oslo går det 20 fly om dagen. Men skulle vi få bytta til eit seinare fly frå Bergen måtte vi kvar betale omtrent dobbelt av kva som er vanleg for ein flybillett mellom Bergen og Oslo.)

Difor vart det slik at dei snille foreldra mine kjørte oss heile vegen til Flesland eins ærend for at vi skulle få komt oss på det unødvendig tidlege flyet og rekka dei seks herlege timane på Gardermoen. Ein liten forsinkelse men ellers som forventa. Når vi kom til Kirkenes var det nærmare 30 minus og vi kjørte i febertåko rundt fjorden etter ei økt skraping og førstehjelp til medtrafikantar med flatt batteri på flyplassen.

Rundt midnatt var dei 18 timane forbi. Skjelvande av feber og kulde og kvalme om kvarandre kunne eg endelig legga meg i mi eiga seng. Og eg tenkte: eg skal aldri fly meir.

Verda blir mindre, seier dei. Men det trur eg ingen ting på. Å forventa at ting skal vera så lettvint resulterer kun i skuffelse. 18 timar mellom Bergen og Vadsø er latterlig kort tid. Torturisk lang tid med mi innstilling.

Derfor synst eg at verda skal verta litt større igjen. Derfor synst eg at det skal ta lang tid å reisa. Og at reisa skal vera kjekk. Derfor vil eg prøva å ta den lange vegen neste gang. Vegen som buktar og snor seg, som tar lang tid, har avstikkarar, treng telt i bagasjen, eller sovekupe, solbriller, regnklede, kamera, godt reisefølge eller i alle fall ein pils og ei pocketbok.

Eg kjem heilt sikkert til å fly igjen. Men heretter vil eg prioritera å ha det kjekt på turane mine.

Takk, men nei takk

Eg har latt meg riva med, ja kanskje til og med blitt så smått hjernevaska av det lille skredet av klimadokumentarar, -debattar og -konferansar som har herja på TV'en vår i det siste.

Så kom huslyden på at vi skulle gjøra noe som eg fekk ansvaret forå gjøra for mange månadar siden (men som var uforklarlege grunnar ikkje har makta), nemlig å klistra eit sånt klistremerke der det står "Nei takk til uadressert reklame" på postkasso. Så eg prøvde å finna ut kor eg kunne få tak i eit sånt. Søker og finn detta frå Grønn hverdag.
Men det koster jo pengar, i alle fall både ekspedisjonsgebyr og frakt. Dessuten blir det sannsynligvis sendt i ein konvolutt, og saman med ein eller fleire brosjyrar. Litt ironisk.

Og: Ifølge hainn Stat er det "forbudt å levere uadressert reklame og gratis aviser til forbrukere som på en klar og tydelig måte viser at de ikke ønsker dette ved å merke postkasse og/eller inngangsdør."

Aha, ein treng altså ikkje det spesifikke merket. Å laga sin eigen lapp er lika dugandes.

Eg tenker: hvis Grønn hverdag er så opptekne av at det skal bli mindre unødvendig papir, burde dei ikkje oppfordra folk til å laga sitt eige merke?

Eg tok i alle fall og klipte opp forsida av gule sider-katalogen for å få ein flott og hissig signalfarge på skiltet vårt, som funker som bare det.

Vi har og bestemt oss for å bytta ut ein kjøttrett med ein vegetarrett i veko, og eg vil bli litt flinkare på å kjøpa økologisk.

Eg tar gjerne imot fleire grønne tips. :)

Mørketid = strikkebygo

Som i fjor har strikkebygo tatt meg no på denna tida som det begynner å bli mørkt for alvor. Slutt på trening, uteliv, frisk luft og mosjon, hei hei kjære sofagropa mi. Strikking er og ein sosial aktivitet, kver onsdag har vi strikkeklubb her i heavenly gate. Mens eg prøver å knekka dei godt skjulte kodane til strikkeoppskriftenes uforståelige stammespråk er de fint å ha litt moralsk støtte rundt seg.

Eg har laga ei lita lua til kjærasten min for å kick-starta årets sesong:

juljuljuljuljuljul

...det gler vi oss til.


(jula på bildet er ikkje identisk med jula i virkeligheten)

Det artige landet

Hihi.

Endelig litt snø!

Vakker utsikt frå mitt kontor: hengar med diverse, fin bil (egentlig to fine bilar, den blå er lik som eg hadde før), etanittnaboen og baksida av Statens hus (den tidlegare omtala profane makta).

I dag kom det snø. Og under snøen utanfor galleriet fant eg mellom anna masse ved. Fin og tidlegare tørr ved som noen, kanskje til og med eg, hadde glømt å bæra inn. Så no har eg bært ein god del ved, som eg fyrar ganske knallhardt med, mens eg gremmer meg litt over at eg har glømt nista i dag.


Her er forresten månedens slager på galleriet: reverefleks! På lørdag var det ei som kjøpte 12 stykker, det synst eg vitnar om ordentlig rev & refleks-entusiasme.


(du kan sjå fleire revar på heimesida vår)

Ti kvinnelege forfattarar

I gårsdagens Litterær salong på Litteratursymposiet snakka Selma Lønning Aarø og Agnes Ravatn om at dei hadde utfordra den mannlege sjåføren sin på veg til Odda å nemne ti utanlandske kvinnelege forfattarar- i løpet av 30 sekund. Han klarte det ikkje. Dei to klarte det heller ikkje.

Klarer du?

Haust er heim

No skal eg ut på tur igjen. Til Odda! Denna helga samlar heile verden seg i Odda, og ein vil jo ikkje vera dårlegare enn resten, så Gudlabadne hiv seg på flyet i måro for å besøka familie og forfattarar.

I løpet av tre uker har det skjedd ekstremt mye jobbmessig, med festival, utstillingsåpning, konsert, gjøring av ting eg ikkje kan og neglebiting til blods. No er det over (men du kan enno se utstillingen).
Nesten alt løvet er vekke frå trea, frosten har kome og no er sommardekka pakka inn i bua. Vi treng meir ved. Vadsøværingane er klare for vinter, men eg tar med meg detta siste lille halmstrået av haust i Hardanger før eg går i hi og to strømpebukser, og finn fram filten for juleverksted.

uber alles

Sjå der! Då vert det kunstnarbustad i Berlin på meg til vaoren ein gong.

(om du klikkar linken: det er ikkje bustaden for bergensarane eg skal vera i, men ein nesten identisk i same hus, øyremerka for hardingar)

Galleri galge

Foto: Line Holand

I dag har dagleg leiar på Galleri Galge endelig fått den proffe e-posten til å verka. Og jaggu klarte ho ikkje å få laga eit deilig rosa skilt og! Forunderleg nok var detta dagen då ho sjøl hadde rosa klær på seg. At rosa og rødt ikkje passar noko særlig sammen var det ingen som nokonsinne tenkte på når dei såg det flotte skiltet, hverken før eller siden.

Galleri Galge: fordi galleriet ligg på/rett ved siden av Galgebakken i Vadsø. Ifølge Statsbygg er kirka og Statens hus plassert på kvar sin ende av Galgebakken, for å symbolisera den profane og den sakrale makta. Vi ligg lika bak den profane.

Sånn ellers heiter vi I galleri og har fått oss heimesida.

No bryt eg eit løfte om gnæging

Eg lovte meg sjøl at eg aldri skulle gnæga på alt det der som er så fryyyktelig her oppi gokk (heimen min), sånn som været, frukt og grønt-disken, mangelen på hipt og urbant, og flyprisane.

No klagar eg på flyprisane. Eg SYT om flyprisane. Følg med.

For fira dagar siden (fredag trur eg) søkte eg på flybillettar heim i oktober. Å hallelujah dei var billige. 2400 tur-retur, bestill i vei, men nei, ikkje noke kort å bestilla med (forvant på mystisk vis veko før). På mandag var kortet komt og eg skal bestilla den fine billige flyturen min, bare for å oppdaga at den har auka med omtrent 100% sidan fredag. No koster den 4400. Etter mye grynt og hves prøver eg å bestilla eit par gangar, men kver gang får eg opp melding om at maskina ikkje klarer å rekna saman prisane for turen og returen. Til slutt skjer det noe krøll og eg bestiller feil tidspunkt. Så er det å ringa til Widerøe og sutra, ingen sympati å få der men ein beskjed om at joda ho kan sjølvsagt endre til det tidspunktet eg skulle ha, men det blir dyrare.
Dyrare enn 4400?
Ja, no har den auka til 4900. På sju minutt.

Spørsmål: Koffor er det sånn at bussbilletten kostar det samme uansett, mens flybillettar blir heva og senka litt sånn etter torturtradisjonen med kokande olja?

SISTE: Eg var utro med Norwegian, og fekk reisa på til saman 2646 kronor. Nøgd no.

Usagt

Venta på trappa

Når ting gjør vondt så hjelper det å si dei høgt. Eg har stor tru på den kuren. Men av og til så får eg ikkje til det heller. Eg åpnar eit lokk med noe ekkelt og stinkande i men som eg ikkje klarer å tømma ut. Det bare drypper litt ekkel gugge utover meg og alt eg tar i. Så går ein bare der og lukter vondt.


Men ignorance is bliss.

Kanskje eg skal ønska meg ein ponni til jul?

Ein ny verden

Rocky road, Dublin

Eg har fått meg ein ny verden dei siste dagane. For første gang på veldig lenge er eg med og tar avgjørelsar, av og til heilt aleina. For første gang på veldig lenge har eg ansvar. For første gang på lenge kan eg gjøra akkurat det eg meiner er rett.

Eg trur pittesmåe bedrifter i det private næringsliv er skapt for meg. Om eg meiner det samme etter lenger enn fira dagar på jobb er usikkert, men akkurat no har eg det i alle fall fint.

HER BUR VI!

Vi blomstrar

Huset er enno kaos, og eg har ikkje vaska klær på veldig lenge, men eg trur eg kan gi "sambuarskap med eige hus (og katt)" terningkast masse. Sjølv om Øyvind (katten) har lært seg korleis han kan opna soveromsdøra sjøl og komma opp i senga og spør om mat midt på natta, er det ei behagelig tilvære. Eg likar at noen er heima.

Men sjøl om innomhus er litt i limbo, må vi ikkje glømma hagen. Eller, eg glømmer jo hagen, men får heldigvis hjelp av han med bedre husk.

Så no skal vi velga vekster. Tviler på at våre blir lika fine som Vadsø hageselskap sine, som er avbilda her, men ein kan jo alltids prøva.




Dei som vil sjå fleire blomar kan gå på Skogsholmjordet, men fort, for dei heng allereie med nebbet.

Turings

Vi har ikkje tura mye her i Kårhamn, siden lørdagens litt grå og kalde utmarsj har vi holdt oss til nordlandsbåten for frisk luft og mosjon. At eg er dårlig å ro har eg no fått bekrefta frå endå fleire uavhengige kjelder, men det går jo som oftast rett veg, om ikkje alltid den raskaste.

Men i dag gjekk vi tur opp på Kårhamstinden, eller nuten, eller fjellet.



Det ser jo slett ikkje verst ut må eg si. Og der kjem hurtigruta og!

Det vetle huset

Ein fredag i juli eller kanskje slutten av juni såg vi ein veldig liten annonse for eit veldig lite hus i aviso. Tilfeldigvis satt vi på Finnmarken akkurat då, så då var det ikkje så langt å gå bort til huset, for det ligg bare noen hundre meter unna. Kanskje ikkje meir enn halvanna.

Det går jo an å se ka det er for noe, tenkte vi, og fant fram til rett nummer i gato, som var eit hus av rasen liten raud sjarmør plassert mellom to litt større av rasen toetasjers kvit.

Å se gikk veldig an, for selgaren var heima og vi fekk ein kræsj-tour rundt i det vetle huset. Som har 70 kvadratmeter, er bygd ein gang på slutten av 1800-tallet, og har tre vindauge ut mot havna. Foran huset går hovedvegen ("en fordervet innfartsåre", som noen ein gang presenterte Havnegata som), bak huset ligg ein pitte liten hage og eit lite anneks med platting for ekstremværsdagar (soldagar), samt plass nok for ein hagejockey.

Så vi tenkte oss veldig nøye om nar vi gjekk dei hundreogfemti metrane tilbake til Finnmarken og sa etter særs lite om og men JA.


Fast forward: I neste veka kan vi flytta inn i det vetle huset vårt.

Tenk at eg skal få bu i eit eige hus med utsikt, hage, anneks og ein liten veranda. Og på toppen av det heila, bu der sammen med den nydelig mannen (med katten) som eg likar så veldig godt. Så om noen lurer er det derfor eg er så glad.


(i klartekst: snart fæst i heavengate!)

Kos i Kårhamn

...og på grunn av at dataen er heil hemma blir det svært få bilder å flæsha.

Vi er altså på ferie i eit lite fiskevær på øya Seiland utanfor Hammerfest. I Kårhamn bur det rundt førti mennesker. Båten kjem ein gang om dagen, og då opnar butikken på kaia.

Det regnar og det bles.

skal du bli her no då?

Skal du bli her nu da, spør dei. Alle sammen spør om eg skal bli, om eg skal bli lenge, om eg trives, om eg bur her eller der.

No kan eg svara, tja, eg har no kjøpt eit hus. Har det fint.

Som åpenbart er rett svar.

Før svarte eg noe sånt som, tja, eg e no her no. Har det fint.

For det duger ikkje. Folk vil ha uforbehalden lovnad om at du skal løpa lina ut i Vadsø, før dei gidd å kasta vekk meira tid på deg. Av ein eller annan grunn er det unaturlig å flytta på seg her.
Men svaret mitt er jo det samme no som før. At eg e jo her no.

Det at eg har kjøpt noko som kostar litt peng og som sitte fast i bakken gir meg åpnebart litt meir pondus bak dei orda.

Vardøvær

Når øya ligg som perle opp på et teppe blått
Og lodda går i stime og torsken biter godt
Og hele byen dufte av slog og fesk og tang
Og sultne måsa kløyve lufta med sin hese sang
Da e det vardøvær, da e det vardøvær
For ingensteds på jorda biter torsken slik som her

Da e det vardøvær, da e det vardøvær
For ingensteds på jorda kan det blåse slik som her

Men ka med tåko??? To meters sikt over domen i dag.

Om tre dagar er eg her.

Tur i tåka

Snart skal vi ut og sykla, men se no på detta herre.


Pent men risky weather. Som tilværelsen ellers, og derfor ingen ting å frykta. Vi er både vanntette og i alle fall eg så fylt med kaka at eg ikkje vert blåst over ende.

Deilige dagen

To siffer på gradestokken og den lysande kulo på himmelen er tilbake med ny kraft etter langtidssjukeleie. Is i kantino. Sommarfuglar i magen. Redaksjonssekretæren syng lågmælt frå Landstads reviderte i ope kontrolandskap.

Dagen blir fin.

Høy kølle

Eller heiter det klubba?


Uansett, den her sporten/idretten/aktiviteten var ganske artig, men innmari vanskelig. Kald og. Ullundertøy i juli er not on.

Neste veka blir det bedre.

Fine utsikter

Kort fortalt: vi får eit vindu mot fjorden.


KA VAR DET EG SØYT FOR?

Herfra blir det sol

Tilråding: plukka blomar og setta dei i vatn

Fråråding: skriva Dn store romanen på eit tastatur der y og e ikkje virkar skikkelig

Ønskelista: Litteratursymposium og ny data

Dimmekalenderen tellar no 30 dagar att i noverande jobb. Etter det skal eg begynna å jobba som dagleg leiar på I galleri. Det blir både trist, rart og fint å flytta på seg. Men mest fint. Og det er jo ikkje så mange metrane (ikkje i luftlinja i alle fall), noe som gjør alt litt enklare.

Satan kor du drekk!

Etter to år har eg tatt tilbake kontrollen over boden min. 424,50 rikare og innmari glad for at boksar har slått ut flasker som materiale for oppbevaring av øl.

Aleina på aften

Heldigvis har eg eit kosedyr. Det hjelper på den lysaste natta i året.

Og no er den forbi.

drekk og le

Eg elsker å væra i godt humør med god mat og gode mennesker og bli meir eller mindre snydens. Alkohol er noko av det beste som nokon sinne er påfunne, ved siden av mat og sex. Det er velværepyramiden sin det.

Rart med det at akkurat no sånn et par timar med lede seinare, så kunne eg godt tenkt meg at eg kanskje ikkje var akkurat fullt så ivrig på sjampisen i går.

...og ka lærer vi av detta?

Foto: Lars O. Haugen

Lange vegar

Her er det meste langt unna. Du må kjøra dit. Lenge.

Eg trur du må lika vegen litt om du skal komma deg noen plass.

Vegen er mitt favorittsted, eller favorittstadie. Noe av det beste som finst er å vera på veg. Derfor skal eg laga vegkunst. Det gler eg meg til.


Også har eg blitt PRO på Flickr, som betyr at det blir meir fræs der framøve.

tåketankar om ein heim

I dag er det tunge skyer over Vadsø, og flyene må gå ned i Vardø og passasjerane ta bussen. Så vanskelig er detta været.

Likevel har eg bestemt meg for å bli her oppe i det vanskelige været ei stund til. Prøva endå ei stund til. Har flytta på meg så mange ganger. Ikkje alltid fordi eg har hatt så veldig lyst. Ikkje alltid fordi eg har eit bedre opplegg eit anna sted. Den geografiske løysinga har alltid virka så fint på alt det ein vil vekk frå. Hiv alt over bord og brenn det opp og sitt ei stund i ei anna stova så ordnar det seg.

London leaving party.

Inntil den nye stovo er blitt lita klam som den eg reiste fra, og utsikten er blitt ein makkspist skog, og den store senga som var så god har fått ei sværa dump midt i etter ræva mi.

Men får eg det noe bedre i ein hybel i byen der det heilt sikkert spøker? I eit svært hus med kaldt golv der eg aldri lærar meg å skifta sikringar?

Derfor skal eg vera litt sta. Vanskelige Vadsø it is for all overskuelig framtid.

Lika fullt: Hvis eg skal bli her kan eg ikkje bli her.

Detta er altså ein rubrikkannonse for sjelefred i form av bustad som går under Ønskes leideid (med utsikt til havtåka og mulighet for pelsdyrhold). Sjøl om eg enno har mulighet for gratis annonse i Finnmarken, avstår eg inntil eg klarer å formulera ein tekst som ikkje er fullstendig fruktkompott.

Ferien får ein kald slutt

...alle gode ting må ta slutt, eller i alle fall bli til noe anna, så no har den fine ferien skrumpa frå heile tre herlige veker med sol, fri og late dagar til noen få timar heima på den iskalde hybelen min før eg skal på jobb igjen i måro. Sånn kan det altså gå, det vil si det gikk akkurat sånn som forventa.

Men eg har nytta tida godt. Produkt: fregner. Og mange fine minner.

Steinbiten kosar seg på Akvariet i Bergen.


Ingerid kosar seg på Hardanger hotell i Odda.

reisefølge

i over to veker har eg og Lars vert kvarandre sitt reisefølge. Først til Dublin, så til Seim utanfor Bergen og no i Odda.

Min konklusjon er at eg likar å væra med folk som lar seg avfotografera med kål.

Tatt et valg

Død og pine! No er det nok med at andre forteller meg ka eg skal gjøra. No gjør eg sånn som EG vil.


Derfor velger eg meg noe anna.

Vår på ordentlig

Fine plassen, egentlig.

Tidligere grisebonde ble fødselshjelper i røykepause

Sitt og kikkar på Ordlysten-bloggen og kjenne at eg har veldig lyst å nominera ein feiande flott tittel frå Finnmark til månadens tittel i mai, gjerne på høgde med Tidligere grisebonde ble fødselshjelper i røykepause. Men både FD, Sagat, Nordnytt og Finnmarken var skuffande tomme for artigheiter nett no.

Kanskje noen av dåkke har kandidatar frå nord?

Ellers er ego blitt med i Kulturnett Finnmark sitt kunstnarregister. Derfor er resolusjonen å praktisera meir kunst sånn at eg har livets rett.

Til sist: gårsdagens link fra eit høgtidsstemt Vadsø: Ordføraren set ned potteplanta.

Hurra!

Ser ut som eg held på å mista både forkle og stakk, men ellers gikk det rett og slett heilt greit å bæra flagg. Smilar gjør eg og.


Foto: Anne-Cathrine Larsen

Fleire bilder på Flickr.

Søndag på ein prikk

Konfirmasjon, nyfødde lam og fruktbløming. Dette er Hardanger nett no.

Brun snø, pissregn og mensen i vinkel. Dette er Finnmark nett no.

mai rai rai

Fyll i bunad er nok stas. Og for første gang siden eg var 16 kan eg bruka bunad på nasjonaldagen.

I den anledning tenker eg som så: Det må jo vera lettare å gå på rakkadeis når ein har bunadsstøvlar???

Spesielt når dei er så hotte som dei her.

Er eg så populær som eg trur?

Eg registrerer Gudlabadne på Bloggurat. Då skal eg visstnok se kor innmari mangen som kjem hit og kikkar i tide og utide.
Til og med putta meg på på kartet!

Oppdatering: det verkar ikkje. I alle fall ikkje med nokon hastighet å snakka om.

Pip

Eg ante ikkje at det var så mangen fuglar i det her reservatet. Fint å sjå at det er noen som trivst som bare det.



Her er litt forfall, for å veia opp.

nytt liv av daude gror

No er det vår i Vadsø dåkke. Splæsj.

i står for imbesill

Hurra, ein utfordring! Altså, ein utfordring som ikkje er eit tildekt problem. Den fikk eg av Anniken.

Reglar: Det er vanskeligare enn det ser ut! Kopier teksten, slett mine svar og legg til dine eigne. Bruk den første bokstaven i navnet ditt når du svarer. Gi ordentlige svar, og ikkje finn på!
Hvis personen før deg har samme bokstav, så må du gi eit anna svar. Du kan ikkje bruka samma ordet to ganger. Når du er ferdig skal du utfordra fira vennar.

1. Hva er navnet ditt: Ingerid

2. Ord på fire bokstaver: Iste

3. Guttenavn: Ivan

4. Jentenavn: Irmelin

5. Et yrke: Isbilsjåfør

6. Farge: Indigo

7. Noe du har på deg: illeluktande gensar?

8. Mat: Indrefilet

9. Noe på badet: innedo

10. Et sted: Ipswich

11. Grunn til å komme for seint: illojale armbåndsur

12 Noe du roper: Inni helvete/gamperæva (mulig eg roper det inni meg, men desto høgare)
13 Filmtittel: It's a wonderful life

14. Noe du kan drikke: Ildvann

15. En musikkgruppe: Indigo girls

16. Et dyr: Iguana

17. Gatenavn: Ibsens gate.

18. Bilmerke: Iveco (her juksa eg)

19. Sangtittel: In the navy

20. Verb: Impregnera

No har det seg slik at eg ikkje har fira bloggarvennar. Så utfordringa går til dei av dåkke som har lyst. :D

Where the wild things are

Noe av det beste med å komma heim til jomfruburet i Odda er å se i bokhyllo, om dei står der enno. På rommet mitt har eg nemlig samla noen gamle barnebøker som eg ikkje har lyst skal forsvinna. Det har blitt rituale å kikka gjennom noen av bøkene når eg er heima.




Best av alle barndomsheltane var nok sjøormen Ruffen av Tor Åge Bringsværd. I bøkene om Ruffen fantes dei mest utrulige teikningar, og Thore Hansen sine illustrasjonar har siden alltid gjort meg glad, uansett om han tegna Ruffen, eller nakne damer i Pyton og ViMenn (eller kor det no var).

Maritimt slo visst an heima hos oss, som storebroren min likte eg Det hende i Taremareby veldig godt. Boka er ikkje å finna med eit overfladisk søk på nettet, kanskje fordi den kom ut i 1960 og er på nynorsk, men forfattaren heiter i alle fall Ingebrigt Davik og det ser ut til at Taremareby enno er populært å setta opp som skodespel for barn.

Bella og Gustav var ganske annerledes bøker, sosialrealisme og intriger i eit 8-årig univers. Bella og Gustav er bestevennar som herjer og leiker og tuller, og krangler, og liknar veldig mye på meg og bestevennen min når vi var små.

Maurice Sendaks mesterverk Where the wild things are er ofte brukt som ei slags kvitebok for barnebokillustratørar. Eg skjønner koffor. Den er flott. På norsk heiter den "Til huttetuenes land". Den låg på stølen vår, så vidt eg huskar.

Roald Dahl kjem ein jo ikkje utanom, sjøl om eg var blitt litt større då, og han kanskje ikkje er tulla så hardt inn i barndommens nostalgiteppe . Teikningane til Quentin Blake syntes eg lenge var både stygge og litt ekle, men etter kvert som eg blei eldre forsto eg jo bare at dei var innmari gode, fordi dei gjorde så sterkt inntrykk (synst forresten at Ralph Steadman har liknande tegnestil).

Michael Endes Den uendelige historien leste mamma til meg ganske mange gangar før eg turte å prøva sjøl (den var tjukk!). Ende har skrive fleire fine bøker, eg har hørt dei fleste. Takler ikkje filmversjonane, mulig av åndssnobbete hemningar (men hallo- ein flott lykkedrage blir til ei skabbete bikkja???).
Litt artig at Store Norske Leksikon tykkjer det er nødvendig å oversetta Lokomotivführer til norsk, men ikkje satanarchäolügenialkohöllische.


Komme ikkje på fleire no, men det var veldig mange fine bøker som eg las eller blei lest for fra. Så takk til opphavet for tusenvis av timar med nattalesing, eg trur det gjorde ein slags nytte.

Hvis eg får ungar skal eg prøva å vera lika flink. :)

Heim fra Vardø

Finst det eit begrep for "snø som bles over vegen som eit brureslør"?

aleinasøndag

Ut på tur.







I Vadsø brukar eg mykje tid aleina, og på å finna på ting eg kan gjera då. I dag fant eg ein ti år gammal ubrukt film til kameraet, drog ut til Skallneset med glasskåla, fotograferte og hørte på bølger.

Ka gjør du når du er aleina og planlaus?

jakta på film

Det blir bare ikkje heilt det samma med Nokia som med Hasselblad altså.