ABC 2011

A: Arbeidslaus. Fra 1. juli og uti september visste eg ikkje ka eg skulle gjera. Ein herlig periode.

B: Du, bibliotekdama. Det er meg. Hihi.

C: Canaria, Gran. Det var gildt!

D: Vi drog til Domen på fotojakt til heksehola, sjølvaste nedgangen til helvete.

E: Blå epler har vore endå viktigare i år enn i fjor. Spesielt no på slutten. Og vil du ha epleportrett? Eplet passar fint på alle hovud.

F: Eg bestemte meg for å slutta med fotografering i januar. I mai begynte eg igjen. Og no skal eg jaggu bli fulltidsfotograf!

G: Ei gravemaskin grov opp fortauet og riksvegen utafor huset vårt. Her fann vi årsaken til at vi ikkje fekk skylt sjampoen ut av håret...

H: Halvmaraton!

I: Eg arrangerte intuitivt malekurs i Odda for et meget eksklusivt klientell.

J: Slitt ut et par joggesko på under et år.

K: I år har eg hatt tre kurs, altså fotokurs. Eit på galleriet og to for meg sjølv. Til neste år blir det minst tre til, det første allereie i februar! Alle dei kursa eg sjøl skulle på blei det ingenting av, avlyst og fortia vart dei.

L: Hekta på lydbøker, og er snart gjennom Knausgårds samlede etter å starta i september.

M: Magnus heiter den heilt nyankomne tantungen. Han e fin!


N: Vi hogg ikkje nok ved i fjor men trur vi har gjort det i år.

O: Fira turar til Odda. Usannsynlig drittvær to av gongane. Fint ellers!

P: Pelsjegerliv i Murmansk!

Q: Som så mange andre kvinner er eg ganske quad dominant, som betyr at musklane på forsida av lårene er sterkare enn baksida. Det ekje særlig bra for knærne (ifølge det meste eg har lest), og spesielt ikkje hvis du skal springa lange løp. Då er markløft vennen min, som biffar opp heile baksida av kroppen!

R: Og hvis rumpa di er stor kan du bruke´n som spisebord....

S: I sommar deltok eg på Solo Photo Book Month, SoFoBoMo, og laga ei heil fotobok på ein månad. Sidan då har heile prosjektet vorte lagt ned så heile den opprinnelige nettsida er bortevekk. No kan du sjå den flotte boka HER.

T:
- Eg vil væra sammen med deg for alltid.
- Kan vi ikkje bare gifta oss då?
- I prinsippet. Ja.

Eg og gubben er faktisk trulova.

U: Bildene mine har vært på fleire utstillingar og har faktisk solgt ein heil liten del.

V: Har for første gang skaffa meg visittkort. Så langt likar eg best ideen av å ha visittkort, eg veit ikkje heilt ka eg egentlig synst om sjølve kortet.

W: Walk the walk- Indoors :P

X: hmmm.....X-men er framleis ein kjekk film?

Y: Får stadig inn diverse Yle-kanalar (Yle yksi og Yle Saamifor det meste) i bilen, i staden for NRK.

Z: Eg likar fortsatt ikkje klær frå merket Zara.

Æ: Æsj. Fant ikkje på noe.

Ø: Det er framleis godt med øl. Men det går motset veg enn vanlig. Når eg var 19 likte eg mørkt øl, men no synes eg at jo lysare jo bedre. Til slutt blir det vel bare saft eg vil ha.

Å: Åra går og det kan eg sjå. I år feira eg min aller siste bursdag i 20-åra. Eg gler meg til å bli 30, men synes eg har nok rynker no.

Eg er feit. Du er dum. Eg kan slanka meg.

- Et du det der?
- Ja. Hihi.
- Eg et ikkje det der.
- Nei, nei...
- Det setter seg ein viss plass.
- Ja, eg veit...jaja....haha (hæææ??)
- Ja visst. Det setter seg ein viss plass. Og det er ikkje på magen.
- (anstrengt smil og går fort vekk)

Jo takk skal du ha, du person som har meiningar om min kroppskomposisjon. Eg burde kanskje ha fortalt deg at du fornærmer og sårer meg. At du traff spikeren på håvet og komplekset midt i blinken, meget treffsikker var du. Kanskje eg skulle informert om at du ødela resten av dagen min. At det du gjør er å planta dårlig samvittighet i andre mennesker, ikkje motivasjon. Og at du er fanden så frekk.

I stedet så kjemper eg hardt mot å la dine uforskamma kommentarar gå inn på meg. Heller vera glad for at eg aldri ville sagt noko sånt til eit anna menneske. Å vera slem mot andre gir meg liten glede. Trist at nokon har det annleis.

Eg har tre jobbar og ti bukser

I fjor måtte eg ha nødpass.
Og i år måtte eg ha nødpass.
I fjor fekk eg kjeft frå Skatteetaten for manglande sjølmelding.
I år like så.
Eg har tre jobbar og ti par bukser som er for små.
Mobiltelefonen ligg i kjøleskapet no.
Eg kastar flybilletten til papirgjenvinning og vil komma inn på teater med bussbilletten min.
Men eg er flink å lesa kart.
Hvis det ikkje er noko anna eg har tatt med meg, som kjennest akkurat ut som om det var eit kart.

Stuck i Vadsø?

Sitter du fast ein stad?

Ofte høyrer eg om menneske som er i Vadsø, men helst vil vera ein annan stad. Detta er eit fenomen eg tenker over, for eg har ikkje kjent på det sidan eg sjølv var stuck- 14 år gammal i Odda. Mellom då og no har eg budd ganske mange stader. Eg møtte aldri nokon som kjente seg stuck i London eller stuck i Bergen, men i Wolverhampton var det nok ein del som kjente seg stuck. Likavel: ingen stader i verda er ein så stuck som her i Vadsø!

Vadsø er ein liten by, ein fylkeshovedstad med mange byråkratjobbar tilknytta offentleg forvaltning. Det betyr stor gjennomtrekk av folk, gjerne unge folk, som kanskje har sin fyrste jobb etter endt utdanning, og som etter nokre år her får tilbod om jobbar andre stader, som dei heller vil ha. Og flytter igjen.

Baktung spirrevipp forsøker å fly away.

Detta synes mange er negativt for byen, og det kan eg til ein viss grad vera einig i, men det eg synes er virkelig negativt er kor ofte eg høyrer om kor innmari kjipt det er for dei å bu i Vadsø, og kor utrulig trasig dei har det når dei er her. Når ein helst ville budd ein heilt annan stad, men må vera i Vadsø av ein eller annan grunn. Uff og uff! Eg får i visse tilfeller inntrykk av at nokon nærmast er tvangssendt hit på arbeidsleir. Så sterk denne motviljen mot å vera her.

1998:

Då eg flytta heimafrå var eg 15 år. Eg flytta til Voss på hybel for å gå på vidaregåande, på ei linja som ikkje fantes heima. I grusomme Odda var eg så inderlig stuck. Då eg flytta frå heimen var stoda omlag slik: eg hata foreldra mine, eg hata Odda, eg hata å vera under 18, eg hata skulen, eg hata meg sjøl, eg hata nokre teite guttar og dårlige venninner, eg hata egentlig alt sånn som femtenårige usikre jenter gjerne gjør. Voss var liksom redninga. Odda var det reine helvete på jord! Eg kom til Voss og var full av hat mot det eg hadde bak meg. Fordi eg framleis kjente meg fanga, låst, innesperra, stuck!

Då var det nokon sa til meg:

"Ingerid, vait du ka? Du må aldri meir bu i Odda".

Barbro sa det. Ho er og frå Odda, budde på nabohybelen, ein del år eldre enn meg (var voksen, over 20!) og er den klokaste personen eg har møtt til no.

Og akkurat det der forandra alt. Eg som var så opphengt i alt eg ville vekk fra, innsåg at eg faktisk var fri. Eg trong faktisk aldri meir å bu i Odda. Og fri er eg framleis, endå meir til og med, myndig og greier, fri til å gjøra det eg vil, og bu akkurat kor det måtte passa meg. Sjølvsagt blir valgene og ønskene påvirka av kor han eg er saman med vil bu, kva slags jobb eg måtte ha, eller kronasjer, men det er faktisk eg som bestemmer kor eg skal vera. Og eg hadde altså aldri never ever orka å bu ein plass eg ikkje likte meg.

Dette skriver eg fordi eg i det siste har kjent litt på ønsket om å flytta frå Vadsø. Mange trasige småting gjør at eg begynte å tvila på om detta er noko stad for meg. Eg sa til og med til sambuaren min at eg ville dra. Altså, ikkje dra fra han, men dra fra detta stedet.

Etter å ha tenkt og tenkt og mest av alt kjent, har eg funne ut at eg vil vera her. Fordi eg er glad i denna plassen. Og om eg hadde eg tenkt og kjent, men komt fram til at eg ikkje villa vera her, då hadde eg reist. Eg må aldri meir bu i Odda. Eg må heller ikkje å bu i Vadsø. Eg berre vil.

Å vera stuck, det er eg for gammal til, altså.

40-årskrisa er i gang

Gratulerer med dagen, gullgubben!

Indoor Ingerid

Kvar torsdag kveld tar eg på meg svarte, trange tights. Eg går eg ned i eit lokale med dempa belysning, skrur på høg musikk, og pustar og pesar inn i ein mikrofon. Mot betaling.

Eg snakkar om INDOOR WALKING, som eg har blitt instruktør for, på Vadsø treningssenter. For ordens skyld: eg har litt meir klær på meg enn ho damo i videoen, og gauler ikkje så mykje, men du skjønner ka det går ut på. Ein form for gruppetrening til musikk der alle brukar kvar si ellipsemaskin, og prøver etter beste evne å gjera det instruktøren seier.

Om du tenker at "indoor walking" høres teit ut så er eg ikkje heilt ueinig i det. Det høres litt teit ut. Å gå innendørs er ikkje eit veldig godt (eller spennande) uttrykk, men sjølve treningsforma er langt betre enn sitt navn. I motsetning til for eksempel spinning, brukar du heile kroppen, og for slike som meg, som får vondt i ryggen av å sitta krøkt over ein spinningsykkel, er det ein treningsform som ikkje belastar utsatte kroppselar. Men er indoor walking noko betre enn outdoor walking då? Spørst litt ka du er ute etter. Fuglekvitter og sol får du ikkje, men du får trim i eit forutsigbart klima. Det er eit poeng her i Finnmarka når det begynner å bli haust. Er du ute etter å trena, men ikkje så gira på stiv kuling, snøfokk og stupmørke ute på vidda, ja då synes eg detta er gode greier. Er du derimot gira på nordlys og sånt veit du kor du ikkje skal (men vi har diskolys i salen altså). Dessuten gjør du jo litt meir enn å berre gå, då.

Når det gjeld musikken så brukte eg himla lang tid på å finna noko med rett takt, og sleit hardt for å unngå Black Eyed Peas (sigra til slutt!). Min visjon var jo å berre spela Maiden heile timen, men måtte gje tapt for formatet som krever noko med litt rolegare og meir stabil takt. Kylie-pop vant. Spelelista finst på Spotify, eg får ikkje til å henta noko lenke dit, men er du venn med meg på facebook, kan du finna den på profilen min.

Så langt har eg berre hatt ein ordentlig time. Eg meiner sjøl det gikk fint, då ingen ramla av walkern, spydde eller skjelte meg ut. Derfor skal eg fortsetta med timar kvar torsdag og kvar tredje søndag denn hausten.

Indoor Ingerid høres dessuten ut som ein skikkelig rar superhelt, og kem vil ikkje vera det?

Vadsø, vestland, vennar

Eksempel på venneaktivitet-Ingrid på bærtur.

Det eg saknar aller mest i Vadsø er vennar.

Nokre vennar har eg her. Eit par er riktig gode. Nokre har eg mista kontakten med, nokre har flytta, nokre er periodevennar som sig inn i livet mitt og så forsvinn litt igjen. Mykje fine folk.

Men eg saknar vennar.

Sjølvsagt dei vennane eg har, som ikkje er her, men på vestlandet (for det meste). Men eg saknar det å ha vennar her. Vennar eg kan ringa til uten å ha noe spesielt å fortella. Som eg kan snakka med. Bare væra med. Det er det som er vennar.

Eg saknar å henga.

Eg vert invitert i bursdagar, ikkje på kafe. På fest, ikkje sofasliting. Og eg elsker fest og bursdag! Men. Av og til treng eg berre å ha nokon å væra med, ikkje nødvendigvis å gjera noko. Av og til kjennes det som ein treng ein jævla grunn for å vera i lag med andre. Det er noe dritt.

Kvifor er det slik? Eg nektar å godta at eg er kjedelig eller upopulær, for slik er det ikkje.

Men eg gidder ikkje å anstrenga meg så mykje meir for å bli kjent med gud og kvermann lenger. No skal eg bruka tida mi på dei vennane eg faktisk har, for dei er fanden meg bra. Reisebudsjettet må aukast dramatisk.

Om å vera fri

Beste maten lagar du på stormkjøkken.

Sidan 1. juli har eg vore arbeidslaus. I mange uker har eg ikkje visst kva eg skal gjera med livet mitt jobbmessig, samtidig som pengane har rent ut av kontoen. No er eg på den siste tusenlappen, og har vore det ei stund. Penga varer lengst i nord!

Eg har likavel ikkje vore spesielt bekymra. Fordi eg har visst at det kjem til å ordna seg. Men ikkje korleis det kom til å ordna seg. Derfor har eg vore spent og glad heilt sidan eg kom heim att til Vadsø.

Dei siste vekene har eg tatt veldig mange bilder, vore på telttur, passa hund, dratt på harrytur til Nuorgam, plukka molter og blåbær, laga syltetøy, vaska hus, vaska noen andre sitt hus, vore på festival, løfta tunge ting og blitt brun. Det har vore heilt fantastisk. At været har gitt jernet denne sista veko er heller ikkje feil. Å vera fri har vore godt og rett.

Godt fordi eg har vore arbeidslaus utan å kjenna meg unyttig, ubrukelig eller ute av stand til å bidra. Fordi eg ikkje har kjeda meg, men kosa meg meir enn eg kan huska å ha gjort nokon gong (med mogleg unntak av tida på barndommens rideleirar). Rett fordi eg våkner om morgonen og er sikker på at eg gjer det eg vil. Som av og til inneber å la vær å gjera det ein ikkje vil.

No har eg tatt fleire val. I morgon begynner eg i ein av mine nye jobbar, på fylkesbiblioteket sitt fotoarkiv. Det gler eg meg til. Og snart er eg instruktør på treningssenteret. Eg likar å vera fri, men eg er nok ikkje skapt til å gå og slenga. For det er jo det som hadde skjedd, før eller seinare, skal det fortsetta på den her måten...

Meg og kvalpen Stella, eller Glæfsa, som eg har fått gå tur med nokre dagar. Ho er ein Staffordshire bull terrier som liker å tygga på det meste.

Cash is king

Valuta fra Finnmarka.

Byttesamfunnet lever: i går kom ein kar på døra med ein laks. Han fekk eit kilo molter, eg fekk laksen. Eg har og fått ein stol. Lars seier "Vi har molter. Det finst ikkje den ting vi ikkje kan få tak i no."

Eg er rik!

Snørr og tårer

Slik vart ferien i år.

Først snørr. Det begynte på flyet, og utvikla seg heile veka vi var i London. Tårene kom etter kvart då eg innsåg at store delar av ferieturen som kosta så mykje pengar og var så innmari etterlengta, vart begravd i smertestillande og snørrepapir på hotellrommet. Og så fekk vi beskjed om alt det forferdelige som hadde skjedd heime i Norge. Laurdagen skulle vi ha vore på konsert med PJ Harvey og Portishead, men feberen ville det annleis. Same dagen går det ekstreme omfanget av gårsdagens hendingar opp for oss, og på ein måte verka det passande å berre vera i ro den dagen.

No er vi attende i gamlelandet og hos foreldra mine i Odda. Framleis ikkje heilt friske, ellers skulle vi vore på langtur på Hardangervidda. Så vi søv lenge, et vafler med besta og går i eit fakkeltog i Odda.

Mykje vart ikkje slik vi hadde tenkt oss denna ferien. Både på den eine og andre måten.

Men eg vert glad når eg ser korleis denne fryktelige hendinga ser ut til å sveise folk i Norge betre saman. Når eg høyrer om tilstrøyming til politiske parti, håp om rekordstor valdeltaking. At så mange seier ja til menneskeverd og nei til hat.

Og eg gler meg til å komma heim igjen til Vadsø og gå på tur.

Farting langs Varangerfjorden

Utsikt vestover frå fjellet Klubben, mot Varangerbotn

Den siste veka har eg vore mykje ute og farta langs Varangerfjorden. Ein tur utpå Varangerfjorden vart det og i går, i høve eit lystig 40-årslag på krabbesafari. Plussgradene har kome for å bli og endelig kan eg dra utomhus.

Eg bur i Vadsø fordi eg likar å farta langs fjorden. Kjøra fram og tilbake, stoppa, ta bilder, gå ein tur og kjenna meg litt lost. Finna snåle dingsar i fjæra, endå snålare steinar i fjellet og kanskje treffa på nokre snåle folk (men dei fleste køyrer berre forbi i svære bilar). Lura på ka eg gjør her. Prøva å finna eit slags svar på det. Bli tom i håvet. Tissetrengt. Dra heim.

Tomat på trålkuler i Skallelv, eit stykke utover fjorden.

Den siste tida har eg vore på Krampenes, Lille Salttjern, Mortensnes både ein og to gonger, ein kjapp harryhandeltur til Nuorgam, svipptur på Klubben (bilde øverst) og i dag i Skallelv (bilde nederst).

Arvid Sveen er ein fotograf som og har farta ganske mykje rundt i Finnmark, sannsynlegvis meir enn dei aller fleste. Han har gitt ut boka Mytisk landskap, om spesielle stader som var betydningsfulle i samisk tradsjon og religion. Steinar, fjell, vatn og minnesmerker rundt om på Nordkalotten er samla i boka. Det kjekke med desse mytiske stadene er at det gjerne er steinar og fjell som ser litt snåle ut, akkurat som eg likar. Mange av desse stadene er godt innanfor rekkjevidde her i Varanger.


Skattejakt!

Det varte ikkje lenge nei!

Eg har jo egentlig slutta å ta bilder.

MEN! Så skjedde midnatssola, arbeidsløysa, kjensla av at eg kan gjør ka fanden eg vil.

Og ka vil eg då...?

Det ser du på Flickr-sida mi, eller Ingeridbilder, som er den nye nettsida. På den nye sida skal eg prøva å fokusera litt meir på bilder. Her fortset fjaset enn så lenge.

Man har det morsomt nok her i livet

Er det visst noken som meiner, sjøl har eg det ikkje automatisk så innmari morosamt. Men sjå ka som skjer når eg berre anstrenger meg littegranne, kor artig det blir då!

Eg vart så glad då eg fekk denna katalogen i posten at eg malte eit eple til. Og åtta mandlar.

Eplet og to andre bilete er med på utstilling i regi av Hardingpuls.

Her står det og om det, på Hardanger folkemuseum sine sider.

Beach bodz!

Her har eg fått min eigen fitness-profil og greier.

Takkar Hilde (og ser glatt vekk frå at eg har ein durabelig britisk teint på siste bilde)!

Eventuelle sponsorar får bare stilla seg i kø for å seia det slik.

Charter-Hilde

For to veker sidan var eg og Hilde på min (vår?) første charter-tur. Til Gran Canaria! Vi leide ein leilighet på ein veldig rolig liten plass (Puerto Mogan) med lite bråk og lite spenning, mange pensjonistar, VG og 5-mila på storskjerm. Både VG og vintersport er heldigvis frivillig, så vi unngikk det og låg for det meste og drog oss i sola. Det var sol vi ville ha så eg er i alle fall ganske fornøyd.
Men...hadde kanskje håpt at det var litt meir spenning. Vekas høgdepunkt vart å kjøra forbi ein plass som heiter El Risco, og sjøl om skramlebilen vi leigde var litt risco i seg sjøl, var det ikkje heilt...der. Å kjøra seg vill på jakt etter nokre sanddyner i Maspalomas ga heller ikkje noko adrenalinrøsh, bare litt svolt og irritasjon. Playa del Ingles var for det meste bare akkurat sånn som du fryktar og kanskje litt verre, og sjøl om Aloe Vera er flott og fint og sikkert intenst purt og reint fordi det veks her naturleg, er det begrensa kor mykje av det eg klarer å bli overbegeistra for.

Men: maten var god, sola var skinnande og alt var såre enkelt.

Charter-Ingerid gir Gran Canaria terningkast 4 all over!



Her prøver eg å få lika mye kløft som Hilde. DET ER UMULIG! Og eg prøver faktisk alt eg kan skal eg si deg.

*knuge og se naturlig ut*

Noko anna som er umulig er å få lika store biceps som Hilde. Dei har eg av kameratekniske årsaker ikkje bilde av. Men du kan lesa meir om det på vår eminente fitnessblogg Duggfrisk harding, og bilder kjem det vel og etter kvart sant vel Hilde!!!!!???

Arbeidslaus

Denne vetle reven har nok heller ikkje fast inntekt.

I dag sa eg opp jobben min. 1. juli er eg arbeidslaus for første gong på fira år.

Eg vil nemlig ikkje ha noen jobb. Så lite vil eg ha ein jobb akkurat no at eg sa opp verdas beste jobb, på verdas beste galleri, i verdas beste nabolag, rett nok bak verdas kanskje styggaste statsbygg, men det ser vi då ganske lite til dersom vi knip augene hardt igjen.

Galleriet på galgebakken kom som ein skikkelig hjartekompresjon i august 2009. Då var detta huset med det rare i alt eg kunne drøyma om. Eg elska den nye jobben min!

Og framleis er det veldig mykje på galleriet som eg elskar. Men eg vil ikkje lenger ha det som jobb. Eg vil ikkje bruka opp siste rest av entusiasme, forundring og eventyr knytta til detta kaotiske drøymehuset på daglegdagse, slitsame oppgåver. Nei, eg vil beholda ei god kjensle og ein glad tanke om denna plassen. Frustrasjonar rundt ein drittjobb kan eg heller ta ut på ein ordentlig drittjobb, om det blir nødvendig. Eg vil ikkje bruka negativ energi her.

Eg ser fram til ein lang sommarferie og ei kjensle av panikk når pengane tar slutt.

Akkurat no velger eg friheten. Fordi eg kan.

Ser jo fint ut å vera ein rev utan arbeid.

Litografiene er laga av Barbro Tiller.

Halvvegs til målet opp og ned

NED: Det tok meg to veker å komma halvvegs i vektreduksjonen. Altså fire kilo ned på to veker, noe som tyder på at det meste var...ehm...luft? vatn? Noe sånt. Fett forsvinn ikkje så kjapt. Uansett: alle hjerter gleder seg!

Men vi som er gamle i gamet veit jo at det er dei siste kiloene som sitter hardast, så eg reknar med at neste halvpart kjem til å ta adskillig lenger tid. Håpet er at detta målet er nådd til eg skal springa halvmaraton 3. april, men det er faktisk bare....(gulp) fem eller seks veker til. Og ein av dei vekene skal eg væra på Gran Canaria med den andre halvparten av den eksklusive sofaklubben Natural born chillers . I følge guideboka har dei artige tre på Kanariøyene, kanskje eg skal klatra litt i dei.

OPP: Apropos klatring avanserer eg meget sakte men ganske sikkert på klatreurset. Neste veka håper eg å klatra heilt til topps på led (lurer på om det er slik det skrives). Å klatra led vil si at eg klatrer uten topptau, og derfor må sikra meg sjøl på veg oppover ved å festa krokar til veggen. Det er tungt tungt tungt fordi då må eg holda meg med bare ei hånd mens eg fiklar med krok og tau. Men no begynner jo eg å bli lett lett lett. Så suksess er lika om hjørnet sku eg mein.

Lys i ishusan

I helga var eg i Hammerfest og såg på åpning av installasjonen Still Life: eit fråflytta gjenreisningshus som har blitt murt inne i is. Huset står i Hanselv i Kvalsund kommune, ein knapp halvtime (på vinterveg) frå Hammerfest.

Bildet er lånt frå koro.no

Mange folk har jobba hardt og lenge med å få detta til, og det er ein imponerande arbeid dei har gjort. No skal huset stå der opplyst medan isen smeltar utover våren. Hensikten med og tankane bak prosjektet kan du og lesa om på linken over, men har du sjansen bør du heller ta deg turen og sjå, det ser verkeleg bra ut. I tillegg er det utstillingar på gjenreisingsmuseet som er tilknytta installasjonen i Hanselv.

Prosjektet var støtta av Kunst i Offentlig rom, og kunstnarmiljøet i Bergen og på Voss var sterkt representerte. Som på alle andre småplassar, min opprinnelige inkludert, er det ein tendens at innbyggjarane misliker at folk utanfrå kjem og skal gjera noko, meina noko om eins eigen stad. På meg verka det som dei hammerfestværingane eg møtte var glade for det som skjedde og synst det var spanande. At det som skjedde tilpassa seg dei, og ikkje var fjernt og lausrive frå historien deira. Eksempler på det siste er det mange av, men her håpar og trur eg kunstnarane lukkast i å nå fram med kunsten sin. At han som stod bak prosjektet opprinneleg kjem frå Hammefest har sikkert noko å seia, men ein må og vera ganske dyktig for å få til eit slikt sværa prosjekt, på lag med folk der det skal skje.

Huset inne i isen vart veldig flott og eg håper mange får glede av detta verket som er så godt, først fordi det er så rart. Og aller best er det uten så alt for mykje tekst lest på forhånd, kanskje nokre stikkord kan hjelpa, som "gjenreisning", "sjøsamisk" og "fornorsking", men ishuset treng absolutt ikkje forklarast i hjel. Det står jo der og ser ikkje ut som noko anna du har sett. Då kanskje stoppar du og ser litt nærmare på det. Gjør du det, tenker du kanskje nokre tankar. Ein opplevelse får du i alle fall.

Hammerfest er ein fin plass, eg likar husene og at sentrum er stappa saman mellom knausane. Ica har økologisk peanøttsmør og eg har fått bli med i Isbjørnklubben. Ordføraren spanderte livsvarig medlemsskap på oss, det var kjekke saker.

Og ka lære vi av detta???

Årets opplæring: Tegnekurs, skikurs, klatrekurs, grafikkurs, malekurs, nok eit grafikkurs og noen nusselige studiepoeng innan kunsthistorie. Meir kjem, trur eg.

Så langt har eg lært at det er lurt å bruka viskelær når ein teiknar, at eg har et enormt potensiale på skiteknikk og at ansgetn for klatring blir litt mindre for kvar gong eg er oppe i veggen og faktisk ikkje dør (rart!!). Dessuten er det kjekt å detta, for det er litt som å væra på Tusenfryd. Eg slepp alt eg klamra meg så febrilsk til og er i fritt fall. Wiiiiiiii, liksom. Før selen fangar meg opp og eg bare heng og svever litt. I noen sekunder er det akkurat som om eg er lett som ei fjær og ikkje tung som ei Ingerid.

Det er ein veldig fin følelse som eg skal kjenna på igjen i dag, og som eg trur eg kan bli fullstendig avhengig av.

Meir å tegna

I går drakk eg opp gin-flasko og shotta seks vodka.

I dag sprang eg seks kilometer og var på tegnekurs. MED godt humør.

Foto: Kirsti Riesto

Bortsett fra at det ikkje er kurs lenger, vår lærar Igor måtte nemlig dra i all hui og hast (uvisst av hvilken grunn) tilbake til Ukraina, så vi gjorde ferdig stillebenet uten kyndig veiledning. Eg ser då rimelig fornøyd ut med mitt verk, gjør eg ikkje? Godt at bildet er litt ufokusert akkurat på arket.

Eg likar jo så godt å tegna. Det hadde eg glømt, men no husker eg det. Heile barndommen min var ein einaste stor tegning. Mest av rosa hestar med kruna på håvet, seinare alvar, tegneseriar, akt og portretter. Og så glømte eg visst alt sammen. Men no huskar eg litt. No skal eg finna meg meir å tegna.

Kan eg få tegna deg?

Den lange veien NED

- Det er så sinnsykt mye lettere å la være å legge på seg de kiloene, enn å få dem vekk igjen.

Dette sa venninno mi Rikke til meg ein gang for mange år siden då vi budde i England og gjekk på weight watchers, for å få hjelp til å bli kvitt litt britisk overskuddsmasse. Vi hadde vel spist litt for mye Asda Smnart Price chips og drukke litt for mye Asda Smart Price vodka. Og som veldig ofte før så hadde ho rett, den smartingen. Det er lettare å la vær. Og det er lett å huska det sitatet no, etter at ein har latt vær å la vær...

No har kroppsvekta mi auka med over 10% siden mai. Det er ganske mye. Det var ikkje akkurat slik at eg trengte å legga på meg i utgangspunktet, så eg er ikkje glad for vektoppgangen. Håpet er jo at ein eller to av desse kiloane er musklar, og då blir det mindre grusomt å innse sannheten når eg går på vektskåla. Samtidig så er eg unektelig litt for tung for egen komfort akkurat no. Alt blir jo tyngre når ein sjøl blir tyngre. Å springa halvmaraton er enklare når ein ikkje er overvektig. Å persa i knebøy er lettare når ein veier litt mindre. For mi eiga vekt skal jo og løftast, heile tida, i kvardagen, og på trening, heile tida er det ein fordel å vera sterk i forhold til kroppsvekta. For å ikkje snakka om i klatring (grøss!) som eg i alt overmot skal prøva meg på i dag. Sist gang eg klatra var det her:


Det var skummelt. Bildet har eg lånt av Opplev Odda.

Men det var ein digresjon. Poenget er at eg gjerne vil vera sterk i forhold til kroppsvekta mi, slik at eg kan fungera best mulig både i trapper og på fjellveggar. Målet mitt er så langt å heisa meg opp etter armane. Det betyr at eg må vera ofselig sterk, siden eg aldri kjem til å veia spesielt lite. Men akkurat no veier eg faktisk så mykje at det motarbeider meg. Derfor vil eg bli litt mindre. Derfor må eg faktisk begynna å eta litt mindre og annleis enn eg har gjort dei siste månadane.

Hvis noen trur eg skal sulta meg og tella kalorier og trø i meg slankepiller så er det ikkje tanken. Med den metoden vil eg i beste fall mista alt eg har av musklane eg har jobba for og bli eit hespetre av dimensjonar. Eg skal vel heller la vær å eta så innmari mye av feit ost, mandler og sjokolade. Vanskelig nok det, for eit matvrak som meg. Men absolutt ikkje umulig.

Vi er i gang!

Pesshysa svømmer sørover

I anledning Hilde sin bursdag har eg laga denna.

Det er mitt første broderi. Kanskje ikkje mitt siste. Det var ganske koselig å ha noe mindless å putla med.

Apropos putling, så har eg det framleis veldig flott på teiknekurs, eg har og meldt meg på grafikkurs i april og siklar på ei vekes kunstkurs i Kjøllefjord (ja!). Bak i håvet mitt ligg den litt ubekvemme vissheita om at eg har lova å væra med på utstilling ein stad i Hardanger i mai. Det kan bety at eg faktisk må ta eit bilde, sjøl om eg hadde tenkt å slutta med det. Det hjelper på at eg får ramma det inn sjøl. Litt ordentlig arbeid, liksom. Eg har til opg med lært meg å skjæra glass, og sjøl om eg ofte tabber meg på gjennomføringa må eg si at det egentlig er ganske enkelt.

Forresten, om du synst den vetle fisken under teksten ser ut som et helikopter er du ikkje den første.

Pesshysa sjøl må ellers spara litt pengar siden ho i tillegg til alle disse kursene har bestilt charterferie, Hammerfestweekend og Berlintur.

Heimalekser

Igor har gitt oss heimelekser- teikna raske skisser av stilleben. Kjenner at noko veldig sakte begynner å murra, vissheita om at eg ein gong for lenge siden faktisk kunne teikne litt. Vi får no sjp kor det går. Desse skissene legger eg ut for å få hjartelaus kritikk og/eller klapp på skuldra for at eg i alle fall gjør noe på ein søndag. Litt bakfull er eg og, bare så det er sagt, så her har vi dæven meg tatt oss på tak. Eller noe.

Bildene er ikkje heilt fint behandla då eg enno ikkje har somla meg til å få tak i Photoshop på nymaskina.

Foto: over og ut

Då eg var gothpønkar og gjekk på Voss husflidsskule i 1999, byrja eg å fotografera.

Eg var i utganspunktet ganske dårlig til det, i alle fall det tekniske var eit lite mareritt i starten. Lukkartider, blendar, ISO-verdiar, fokuspunkt, brennvidde. Så var det alt det plunderet. Med filmen. Først må ein festa filmen rett i kameraet, spola den fram og så spola den tilbake. Så vardet å få filmen ut av hylsteret og rulla den på spola. Detta måtte ein sjølvsagt gjera i bekmørket. Banna og steika. Grina litt etter nitten feila forsøk å å få filmrullen på spola i det vetle mørke rommet, der det einaste du kan vera takknemlig for er at du ikkje klaustrofobi. Og så få litt klaus likavel akkurat når du har tenkt den tanken. Når du skal til å gi opp glir filmen endelig på plass i spolen og du kan putta den i lystett tank.

Så er det kjemien. Blandingsforhold mellom framkallarveska og vatn. Temperaturar. Tid. Et minutts stillhet. 20 rist. Repeter i x antall minutter. Fixativ, vatn, henging og tørking av film. Om du har gjort alt rett i absolutt alle ledd (inkludert fotograferinga) har du no ei remsa med negativer.
Og så kjem magien: framkalla bilder! Inn i mørkerommet, setta negativet i framkallaren, stilla skarpt, belysa fotopapiret, legga i framkallarvæska. Eter noen sekunder ser du mørke felt komma fram, bli til eit bilde nede i baljen. Gnikker for å få fram det mørke. Belysa prøve etter prøve etter prøve, triksa med tida for å finna det perfekte forholdet mellom lyse og mørke tonar. Belysa ekstra dei lyse partiene. Endå litt til. Gnikka meir. Det kan ta ganske mange timar før bildet er som det skal vera. Vi pleide å vera på skulen frå åtta om morgonen til ni om kvelden på langåpne dagar. Når eg kom ut om kvelden hadde eg som regel ikkje spist på ti timar, men i stedet pusta inn litervis med kjemikalier, kanskje fått eit eller to OK fotografier opp på tørkesnora, og sjangla i lykkelig fixativ-rus heim på hybelen der eg nesten alltid spiste skjeva med gulost til kvelds.

Detta var svart-kvittfotografi.

I England fekk eg smaken på fargefotografering. Fargemørkerom er litt mindre hands-on, sidan kjemikaliene er vel heftige å dyppa fingrane i eller inhalera i større mengder. Derfor matar ein dei belyste arkene inn i ei maskin. Men den manuelle følelsen er sterkt til stede. Du må væra skarp i blikket, stø på hånda og ha eit veldig sikkert fargesyn. Tålmodighet er og ein fordel, men eg har faktisk overlevd uten (skjønt grapsa ein god del fotoark i rein frustrasjon).

Når eg flytta til Norge igjen etter endt studering var det slutt på tilgang til mørkerom. Eg måtte faktisk bli digital. Æsj. Dei analoge filmane eg fortsatt produserte måtte eg overlata til andre folk for å få sjå resultatet av. Andre folk som fikk tafsa på mine filmrullar, mens eg måtte ta til takke med å klikka på ei datamaskin. Siden det har eg vært ganske snurt over å bli fratatt muligheten til å grisla med kjemikalier. Prosessen blei for enkel. Enklare prosess betyr meir fokus på motivet, bedre bilder, lettare, billegare, kjappare. Men eg sakna håndverket. Samtidig begynte eg å jobba meir på oppdrag. Snart begynte eg å ta bilder for avisene eg etter kvart jobba i. Bildene eg tok blei meir og meir samlebånd, uinspirerte, oppstilte, rett og slett dårlige. Eg blei gørr lei av å ta bilder, og er det enno. Dette har eg forsøkt å skjula, men det er ingen vei tilbake:
eg heiter Ingerid og eg er ein avdanka fotograf.

Det siste året har eg virkelig prøvd å bli glad i å ta bilder igjen, prøvd ganske mye. I fjor kjøpte eg meg endelig eit nytt kamera med fint lyssterkt objektiv, virkelig investert i min eigen fotoglede, som eg trudde låg og ulma inni meg ein plass. Tok mange fine bilder, såg mange fine bilder, drog på inspirasjonstur til Berlin, holdt fotokurs to gonger. Alt detta var fantastisk artig, men
eg fant ikkje tilbake. Motviljen rykkar i meg kvar gong eg ser eit speilreflekskamera.

Eg er drit lei av fotografi.

Derfor sluttar eg med det NO.

Og når ein ting tar slutt begynner mange nye. I dag har eg vært på tegnekurs med han Igor.


Forresten: Når eg seier drit lei av fotografi meiner eg drit lei av å ta fotografi. Å se på bilder er stas, no og då og alltid.

7 kilometer utan åndenød og krampe

13 veker igjen til mitt første halvmaraton.

Har testa løps"formen" i dag, og landa på ca. 7 kilometer. Då begynte eg å bli stiv i beina og gørrlei tredemøllo. Det er veldig, veldig låkt å springa på mølla, og når spelelisto på iPod´en var tom, nærma det seg omtrent så uaktuelt som det blir. Derfor stoppa eg, etter 7 kilometer på 47 minutt. Held eg den farta tre gonger så langt gjennomfører eg halvmaratonet på 2 timar og 21 minutt. Ei relativt middelmådig tid, men ikkje katastrofalt dårlig. Målet er (i prioritert rekkefølge):

a) Å gjenomføra..

b) ...utan å pissa i bukso underveis..

c) ...på under 2 timar og 15 minutt!

Det lar seg gjøra. Fem kilo ekstra flabbadabbaflabba frå juleribba stikk kanskje av innan 3. april? Lettare å springa uten så mye bagasje.

Motivasjonen kjem dundrande no som målet er innan sikte. No gler eg meg bare til å sjå Berlin frå joggeskoene, forhåpentligvis utan sprengblæra.