Bestevenninno mi

Gata vår, Dunkley street i Whitmore Reans. Eit skikkelig shabby strøk.

18 år gammal i Wolverhampton traff eg ei som vart bestevenninno mi. Ho var litt som meg: skeptisk. Ikkje heilt komfortabel med hverken landet, byen, studiet, maten og været der vi oppholdt oss. Og ikkje minst delte vi ei djup og inderlig mistru til ignorante engelskmenn, sjølopptatte franskmenn og blåste spanjolar som ikkje kunne engelsk. Needless to say, vi vart ikkje ein populær duo. Men vi hadde det kjekt i lag. Før eg traff ho kjente eg meg som ein vennelaus fjomp.

Vi trengte kvarandre litt. Ho var nydumpa av den franske kjærasten, som snart blei til halvdumpa som sidan vart til gjenforent. Eg trengte ein venn som var der heile tida. Kjæresteproblemene fikk eg full innføring i, og vart den støttande venninna som fungerte som livspartner når kjæresten ikkje virka. Og egentlig ellers og.
Etter første året flytta vi saman, stod samla mot ein felles fiende i huset, sidan TO fiendar, og støtta kverandre gjennom superturbulent tenåringsfjas som i ettertid er så fjortissete at eg lar vær å utdjupa. Vi spiste i lag, slanka oss i lag, sleit i lag, drakk i lag. Ei felles venninna sa at vi levde i symbiose. Heilt korrekt observert. Vi var som eit merkelig ektepar.

Vi er grunnleggande forskjellige på mange måtar, og vennskapet var milevis frå å likna knirkefritt, men eg kan trygt si at uten ho hadde eg ikkje overlevd Wolvo.

Etter to år flytta vi kver til vårt. Eg til London, ho til ein annan by i Sør-England, for å ta kver vår mastergrad. Etter denna var over jobba eg ei stund i London før eg flykta heim igjen av litt kjipe årsaker. Litt før avreisa var bestemt introduserte ho meg for nokon eg blei veldig begeistra for. Ei stund seinare forstod eg at begeistringa var bortkasta, og ikkje før eg kom heim viste det seg at eg hadde blitt lurt på trasigste måte, og mista venninno mi samtidig. Mye stygt, fullstendig grimt samlivsbrudd type tragisk. Kombinert med ein ganske ærelaus retrett frå det store utland til den pittelille heimstad føltes det som om prosjektet Ingerid endelig hadde havna i dass på alle tenkelige måtar.

Over fira år har gått sidan eg var i dass. Veldig mye har skjedd. Livet mitt er meir annleis no enn eg kunne ha drømt om då (somn det alltid er fira år etter). Nokon gongar i løpet av denne tida har ho tatt kontakt. Som eg alltid har ignorert, og med letthet: eg har ikkje hatt noe behov for å ha kontakt. Etter ei stund berre forsvant ho ut av bevisstheten min.

Men i det siste har ho dukka opp att. Her om dagen vart eg mint på ho fordi eg såg skodespelaren Jean Reno på TV. Ein av våre "greier" var å dyrka Jean Reno. Men i stedet for å bli sint og bitter ved tanken på kor teit denna venninno var med meg, tenkte eg på kor dumt det er at vi ikkje har kontakt lenger. Eg har ingen som serverer meg sorbetis med grappa, gauler med til Rammstein eller gir meg ei skrapa når eg oppfører meg totally pink in the head.

Eg brukte fira år men no er eg ikkje sint lenger. Når eg brukar meir energi på å vera sint enn på å ikkje vera det, då er eg ikkje lenger sint. Sånn. Gone. Eg er meir glad i enn sint på ho.

I dag sendte eg endelig ein e-post. Kanskje får eg igjen bestevenninno mi, kanskje ikkje. Uansett så veit ho no at eg ikkje er sint lenger. Det kjennes veldig godt.

Yard'en vår i Dunkley street. Molineux stadion bak.
Vi pleide å setta øl her ute, heilt til naboen klatra over gjerdet og stjal den (vi tok revansj ved å kasta pannekaker over i deiras yard. Modent.)

Testedagboka

1.april skal eg skriva i Vadsødagboka. Det er ei dagbok som Vadsø museum set saman. Dei får 365 personar som befinn seg i Vadsø til å skriva dagbok for ein dag. Eit litt rart prosjekt for eit museum kanskje, men artig.

Eg fekk tips om ka og korleis eg kan skriva om dersom skrivinga ikkje glir av seg sjøl. Det glir nok VELDIG lite av seg sjøl, så eg tenkte å benytta meg av dei tipsene eg har fått frå museet. Ganske standard greier: ka spiste du i dag, var du med på noko aktivitet, kossen var været, hendte det noe spesielt, nyhetene, etc.

Jajo. Er det noko som kan bli spennande å lesa om? Vi tester:


Kjære dagbok!

I dag stod eg opp litt seint, bevilga meg kaffi og frukost heima og kom derfor på jobb 20 minutt for seint. Siden sjefen er på tur føles det som om eg kan eg gjøra endå meir som eg vil enn vanlig. (Sannheten er jo at eg gjør som eg vil mesteparten av tida, derfor jobbar eg der eg gjer og ikkje der eg gjorde.)
Uansett så kom egopp på Galgebakken, konstaterte ekstremt snøfall og starta friskt på måkinga. Under snøen fann eg 17 sekkar ved som gutan på Asvo leverte for to dagar sidan, som noen hadde "glømt" å ta inn. Røykarane på Statens hus fekk sjå eit fint eksempel på straffen for latskap medan eg bantes, gravde fram frå snøen og bar inn sekk etter sekk etter sekk.
Ein annan konsekvens av latskapen var jo at det var jævlig kaldt på galleriet, for søkkblaut ved brenn ikkje spesielt godt. Og ja, vi fyrer kun med ved på galleriet. For det er så koselig :)

Når eg er aleina på jobb får eg ofte satt i gang med ting eg har utsatt, så i dag skjærte eg passepartout til bilete av kunstnarane Eva Langaas og Kristian Finborud, som har låge og lengta etter innpakning ei stund. Sidan skar eg eit til eit bilete av Vadsø sentrum slik det såg ut for x antall år sidan. Det sterkt gulna biletet er ifølge sjefen eit viktig bilde i kulturhistorisk perspektiv, for på bildet var ikkje heile delen av Sentrum skule bygd, men for meg er det mest eit gulna bilde.

Fram til ett-to tida var det ikkje ein einaste kunde, så eg fekk god til til å fjasa rundt og svara på e-postar og gjøra dagleg leiar-gjerninga utkledd som stril i strikkajakka frå Nordhordland.

Dagens siste kunde kjøpte dei to siste eksemplara av Vakre Varanger, som og er utseld andre stader. Fotograf Arvid Sveen er den som har tatt dei beste naturfotografia av Varanger, av dei eg har sett i alle fall. Så det var faktisk litt trist å pakka verdas siste Vakre Varanger inn i glansa papir og bytta dei mot pengesedlar.
Når eg omgir meg med fine ting heile dagen, er det kanskje ikkje så rart at eg vert litt knytta til dei. Og vice versa med alle tingene eg synst er gudsjammerlig schtøgge...

Midt på dagen åt eg to sitroner. I går åt eg tre. Det kan umulig vera bra for magen min å eta så mange sitroner.

Klarte å komma meg heim til vanlig tid. Galleriet har som motto at vi alltid har åpent litt lenger enn resten av handelsstanden i Vadsø. Er det kundar er det åpent. Men uansett så finn eg alltid noe viktig som må gjørast fem minuttfør stengetid, og blir derfor ein halvtime ekstra. Som sagt, vi har det veldig koselig på jobb.

Middagen heima besto av pølsa og potetstappa og eg blei så stappa at eg måtte legga meg i senga etterpå. Det måtte Lars og, så det blei til at vi bolla i stedet for å strekka oss (eller ka det kalles), veldig bra valg spør du meg.
Etter litt sløving og kaffi fann eg ut at eg måtte på restitusjonstrening for å unngå å bli stiv etter styrketrening, hardcore snømåk og vedbæring.

Eg trener på Vadsø treningssenter ca annakver dag. Men siden eg no skulle trena lett så visste eg ikkje heilt ka eg skulle gjøra etter at eg var ferdig med oppvarmingen, så det blei ein 40minutters oppvarming før eg gjekk heim igjen. Og måkte endå meir goddamn snø.
Sidan vi bur i Havnegata er plogen ivrig på oss, han tar opptil fem-seks rundar utanfor her per dag, og hiv all snøen ut på sidene. Han meiner det godt, men snøen barrikaderer både oss og den lille sennepsgule bilen vår. Sidan eg treng bilen i måro og er sånt eit morratryne,må eg fjerna snøen i dag. Ber om at plogmannen held seg unna til i måro tidleg.

Inne finn eg etterkvert ut at langrennslaget vårt har vunne gull på stafetten. Eg har alltid synst Kristin Størmer Steira er ganske så pen (og sikkert veldig grei) så eg unner ho det første OL-gullet.

Katten vår, Øyvind Arvola, har no satt seg fast i det nye golvteppet. Igjen. Han er ganske dårlig til å trekka inn klørne.

God natt!

PS: eg åt jogurt med mandler og aprikos til kvelds.


Du som lesar kan no evaluera detta dagbokinnlegget. Duger det for Vadsødagboka?