ABC 2010

Favorittbildet fra året som gikk...etter Frauenlauf i Berlin.

A: Askefast. Veldig. Men eg lurte den jævelen! Haika til Hamburg :P

B: I år kjørte vi bil. Klok av skade etter det føirbainnades vulkan-fjott-utbrotet på vei til Berlin i april, ville eg at vi skulle ta bilen sørover for sommaren. Det var kjekt men ganske tungt.

C: Campinghytta. Dokka camping i Oppland og Unstad camping i Lofoten. Campingplass er heilt greit, men er ikkje noe eg har tenkt å fortsetta med.

D: Dunkelrestaurant: spis mat du ikkje ser, servert av folk du ikkje ser. Dypp fingrane i dip´en, mist det meste av bestikket og bom på munnen. Ha litt angst.

E: Etsingar. Gammaldags metode for å laga grafiske trykk, som eg selger, men dessverre bare forstår litt av.

F: Frauenlauf, Berlin. 10 kilometer harrytur i joggesko med gratis øl etterpå. Sehr gut!

G: Granåsen, Trondheim. Eg har vært på grunnopplæring i Sivilforsvaret denna hausten. Der blei eg og kjent med den nærmaste naboen min her i Vadsø. Eg veit ikkje om det seier noko om meg, om Vadsø eller om naboen at vi måtte til Trondheim for å faktisk bli kjent med kvarandre, men who cares? Turen og opplevelsen var veldig hyggelig og sosial. 25 galningar av begge kjønn henta frå strekninga Nordmøre til Kirkenes stua saman på brakkeleir i Granåsen utanfor Trondheim for å læra om brannslokking, livredding og kompasslesing i tre veker. Eit sosiologisk studium verdt, utan tvil. Detta er det næraste eg har vært ein reality-serie (og eg trur eg hadde blitt stemt ut ganske fort, av mangel på rai-rai-faktor). Mange kjekke folk og mye moro lell. Mitt første møte med Trøndelag var det og, og eg må si det verka dugandes.

H: Hüttenkäse :D

I: Ich will. Eg har vore i eit veldig flott tysk bryllup i september. Detta var det eg forsto av seremonien.

J: Jogging. Eg jogga 13 kilometer i år. Til neste år skal eg jogga 21. Eller løpa. Eg veit ikkje heilt kor grenso går. :)

K: Kondombuksa for første gang. Det var ein terskel.

L: Eg har aldri vært i Lofoten før. Men der var vi i sommar. Lars og meg, sammen med Håvard og Jorunn og bikkjo deiras Balder. Vi hadde ein dag med knallvær og fem med drittvær, testa surfebrett for første gang og kjørte mye bil mellom stupbratte fjell og hav. Så kjørte vi heim.

M: Mala kjøkkenskapene. Knalle grønne overskap og mosegrønne underskap.

N: Nakken min bifalt ikkje 500 mil i bil i sommar, og valgte med omhu katti den skulle slå til med smertehelvete. Dag to av firadagarsmarsjen langtavlei vestafjells, for eksempel.

O: O´boy er det lenge siden eg har smakt. Vi snakker tiår. Men eg fekk to boksar av Christina som flytta sin vei no på tampen av desember. Trist at ho flytta, men O´boy viste seg å vera godt, det trøster jo noe.

P: Polyester. Har lenge sikla eter å få sett denna lekre saken signert John Waters med Divine i hovudrolla. Den skuffa ikkje! Hilde sendte meg mesterverket i posten, bare sånn for å vera grei! Heilt utrulig snilt. Hilde sendte meg og ein boks Marmite i våres. Eg likar Hilde! (Og eg har litt dårlig samvittighet for at eg enno ikkje har publisert noko filmmelding her på bloggen. For det lova eg nemlig. Bu meg.)

Q: Quiz-padda. Eg er skikkelig elendig.

R: Rammemester Ingerid. Eg har lært meg å ramma inn!

S: Resten av meg-tida har gått til slasking. Eg har aldri vært så asosial som våren 2010, då eg trur eg holdt meg klink edru i tre-fira månadar uten å tenka over det ein gang. Edru var eg for øvrig og i heile oktober, då eg ut av det blå fekk det for meg å ha kvit månad. Som seg hør og bør i småbyar resulterte det i graviditetsrykter. Desse ryktene har eg gjort mitt beste for å avkrefta i ettertid, trur eg endelig lyktes med det på 3. juledags-jam´en då eg rava rundt på dansegolvet med øl etter øl etter øl. Men slasking er altså stikkord. Mye innetid og heimatid. Finna meg sjøl-tid. Surfa på meir eller mindre givande nettsider-tid, og oppdaga at eg er hekta på trash (les: fitnessbloggar og Kvinneguiden). Men og kosa med katten-tid, pusla heima- tid, laga kaka-tid og angripa den sovande mannen med dagslyslampa om morgonen-tid. I det heila tatt, kvalitetstid.

T: Trening. Mye trening. Har egentlig trent i heile år uten lengre pausar. Med unntak av sommarferien, som var ein tre vekers pause med mange trimturar og laaaange bilturar har eg trent mellom to og fem gangar i veka i heile fåkkings år. Det blir noe sånt som mellom 150 og 200 treningsøkter. Det er ganske mye til meg å væra. Eller, ikkje til den nye meg å væra. :P

U: Utroskap. Vi vurderer å være våre skap utro og skifte dem ut med nye.

V: Varmluftballong- aldri meir rakettar. Oppdaga på ein fin fest i Nesseby med varmluftballongar som svever over nasjonalparken, akkompagnert av joik og sosialistiske slagord.

W: Wolverhampton. Minner om mi tidlegare besteveninna fra mine år i Wolvo gjorde at eg sende ho ein e-post etter fem års isfront. Eit kjølig høflig og distansert svar satte definitivt punktum for oss.

X: XXVIII. Eg fylte år og feira med strikk og drikk- eventement.

Y: Ysteri. Vi kjøpte økologisk geitost på eit ysteri i Lofoten. Sorry, ikkje veldig spennande, men y spelar åpenbart ingen stor rolle i mitt liv.

Z: Zumba-trening blei forsøkt og forkasta. Knebøy ruler!

Æ: Har tatt meg sjøl i å si "æ". Hjelp. Glad ingen fra Odda veit om det.

Ø: Ønska meg mye i år, og ønsker vidare til neste år.Liker å ønska.

Å: Åletrange bukser. OK bukser har blitt til for små bukser, og i alle fall no på tampen av året har dei klemt ekstra hardt rundt min stakkars kropp. Lars sier det er viltvoksande musklar, altså eit heilt ekstremt tilfelle av hypertrofi.

Godt nytt år!

"Sola har snudd"

Etter sigande den dårligaste oppslagssaka i Finnmarkens nyare historie. Synst den høres fin ut eg.

I natt er den mørkaste natta. I morgon snur sola, og det er verdt eit blogginnlegg.

Solsnu skal eg feira med

- ei gruselig god styrkeøkt på skuldre, rygg og bryst

- meir heimalaga sjokolade (kvit sjokolade denna gangen)

- strikka ferdig leggvarmaren fra i fjor

- tilbakeføra hårfargen til lys&lekker

Ingerid rennt

Midt i all denna vektløftande vinteren kjem tanken om ein vår med joggesko.

I Berlin.

Vattenfall Berliner Halbmarathon.


Vi gler oss vi, Lars og meg (og kanskje noen fleire?).

Då eg nesten møtte Norges Sterkaste Mann

Sivilforsvaret tar på: i dag vakna eg med sår hals og etter kvert stigande feber som sendte meg fra førstehjelpskurset og tilbake til karantene på forlegninga. Her har eg sotte og kopt foran dataen mesteparten av dagen, avløst av å ligga litt i senga, samt to turar bortom matsalen. Matlysta forsvinn ikkje hos meg, uansett kor sjuk eg blir (i så fall kan du trygt erklæra meg død).

Men Norges Sterkaste Mann rekk eg ikkje å bli frisk til. Eg skulle ha ein trenartime på Kaliber gym utanfor Trondheim i dag nemlig. Og instruktøren skulle faktisk vera norges sterkaste mann, Richard Skog. Det visste eg ikkje når eg bestilte, men kom meir som ein slags bonus, muligens fordi timen blei flytta i siste liten fra forrige torsdag. Men altså: buhu. Ikkje noe styrkekjendismøte på meg.

Timen min blir antageligvis i morgon eller på onsdag, då utan denne kjempesterke mannen som instruktør, men med noen andre kjempesterke (dei aller fleste er kjempesterke i forhold til meg...) og eg gler meg til å få terpa inn teknikk på spesielt knebøy og markløft. Her er forresten siste knebøy-pers, 60 kilo. Som kanskje noen ser så har eg godt av å få øvd inn litt bedre teknikk. Egentlig skal eg gå mye lengre ned.

Men sååååå glad veit du :D

Livredd spøkelser

Nok ein gang lar eg meg styra av irrasjonaliteten inni meg. Eg sitter no aleina på ei forlegning på Sivilforsvarets leir utanfor Trondheim sentrum og er kjemperedd - for spøkelser! Så redd at eg ikkje vil gå og legga meg, men samtidig så trøtt at det er det einaste eg vil.

Eg er pysete på dei aller fleste områder i livet. Det er no dritt å væra pysete!

Så no sluttar eg med det, tenkte eg.

Kom inn, kom inn, min mann er på havet

No er eg i Sivilforsvaret i tre veker så akkurat kor min mann er veit eg ikkje, men eg trur ikkje han er på havet altså, men aleina heima med lille pusen. Eg hadde bare så lyst å skriva den tittelen, som angivelig er Lofoten-humor, mykje nytta på Galleri Galgebakken.

I dag er det 31.oktober og eg har tre ting å melda:

Gratulerer med dagen til besta som blir 85 år i dag! Ho les ikkje bloggen min men eg synst ho skal vera med.
Eg har gjennomført ein kvit måned. Null alkohol siden 1. otober, og egentlig ei veka eller to av september og.
Gresskar-lanterner(?) er skjært ut i anledning Allehelgensaften (er det sånn det skrives???), for aller første gang formitt vedkommande. Vi i leiren som ikkje drikk har no sånt å gjøra...

Mobilen min har klikka litt så ferske bilder av brannslokking, førstehjelp og 30 år gamle uniformar blir det lite av. Men siden eg lengtar heim, viser eg her husets siste innkjøpte kunstverk, laga av Søstrene Huru i Vadsø (kunstverket til høgre, symaskina er bare dekor på galleriet).

Vekas

Katt: Øyvind

Kultur: Polyester

Botanikk: Eg klarte å gjenkjenna kvann (etter å ha tatt feil ein del gangar)

Opp-ned ompa-bøy

Hverken iMovie, telefonen sjøl eller Final Cut vil la meg utføra ein såpass banal redigering som å snu videoen slik at den blir rett veg. Så her er ein mislykka video, om ikkje anna enn for å bevisa at eg faktisk har prøvd (og trent!).



Finsk ompa hjelper jo litt på eller hur? :)

Fruity sicko

Øyvind høyrer lyden av et menneske, altså potensiale for meir mat

Ein skummel sjukdom starta på søndag, godt hjulpe av litt for heavy trening på beina. Etter ei veka styrkefri var det lett å bli ivrig. Og lett å angra på det etterpå.

Siden det har eg hatt avsindig gangsperr, rennande nesa, dunkande håve og eit begredelig surt oppsyn. I går ga eg opp arbeid og gjekk heim, i dag lot eg vera å prøva ein gang. I stedet puslar eg heima og ventar veldig lite tålmodig på at basillene skal gå vekk. Eg har plukka opp strikketøyet igjen og spamma internettforum til den store gullmedaljen, testa ut noen nye oppskrifter frå frukt.no, og i dag har eg samla krefter om å tørka litt støv og hiva ut asko fra ovnen innimellom spam- og strikkeøktene. Kaffi skal og drikkast. Tida går.


Fruktfarsotten har på ingen måte lagt seg: Vi hadde laks med mango her om dagen, og på mandag lagde Lars koteletter med epler. NAM!

I går lagde eg blomkålgrateng med skinka og ost. Kem skulle vel trudd at eg ville eta noe sånt? Godt var det og.

Sommar i nord

På tirsdag kom eg endelig heim att til mann, pus, hus og bil. Varangerfjord, høg himmel - ja du veit den pakko. For ein kontrast til Berlin!

Likavel har været laga ein smooth overgang for meg. Regn, vind og ti grader i Berlin...og regn, vind og 8 grader i Vadsø. Merkelig nok har temperaturen stege til 25 grader i Berlin etter at eg drog....

OBS! Sutring om været følger!

Eg blei faktisk ganske deprimert av været medan eg var der nede i Europa. For eksempeltilbragte eg ganske mykje tid heime i forhold til kva eg hadde planlagt. Rett og slett fordi eg ikkje orka å gå ut. Klena mine var jo tenkt å passsa til mai i Berlin, ikkje mai i Vadsø. Jo, sjølvsagt kunne eg ha handla tjukke vinterkle, men eg gjekk jo blåauga og naiv og forventa at været skulle bli litt...bedre??? Men neida, dagane over 15 gradar uten regn kan tellast på ei hand. Så fordi eg var for optimistisk og litt sta hadde eg for lite klær og fraus omtrent heile tida. Ganske teit egentlig. Eg innser det no. Men er du værsjuk så er du værsjuk.
Samtidig har eg lest boka Stasiland (anbefalt av smakfulle Inger Johanne), som ofte refererer til kalde og grå gater og stadar i Berlin. I mai kjente eg meg godt igjen i denna vinterforteljingen.


Himmel uber Berlin

Noe heilt anna: MAT!!! (ny spalte!)

I dag har eg laga wok med banan og karri i tillegg til vanlege ingrediensar (svinekjøtt, løk og brokkoli). Det var gult og kult. Frukt og kjøtt er med detta ein vinnar hos oss.

Snart haima

Då er det dagen før dagen før heimreise. I morgon skal eg sjaina leiligheten, pakka, fortvila over alt som ikkje får plass, skaffa meg ein koffert til og pakka oppi den og, samt eta opp alt eg finn i kjøleskapet. Etter å ha sjekka sistnevnte tar eg det tilbake, siden eg ikkje liker øl med sennep og appelsinmarmelade.

Mykje gjevt har eg fått vera med på i løpet av desse vekene. Nokre få ting har eg blogga om allereie, som Frauenlauf, bunkers, dunkelrestaurant og malt frukt.

Her er nokre fleire ting:

Grand Prix-finalen på Barbie Bar i Kreuzberg var stor stas. Tysk siger var populært (sjøl om nummeret med dei glitrande sommarfuglvingene fekk mest liv i publikum)!

Minst femten forskjellige typar hüttenkäse. Hytteost ekje bare cottage cheese nei.

Mauerpark, der du kan synga karaoke, drikka smoothie eller koffor ikkje kjøpa med deg noen ukjente, mest sannsynligvis avdøde mennesker sine private fotoalbum for noen cent??? Eventuelt Derrick-skjorter.

Sushi train, som Maryanne kalte det. Sushi kom kjem flytande forbi deg på ein liten båt. Vær kjapp eller vær sulten.

Brunch på Morgenland. Farlig. Men du slepp i alle fall å tenka meir på å fora kroppen den dagen.

Sykkelen. Ein tidelgare gjestekunstnar har satt att ein sykkel som er super. Med korg, ein brems og opptil fleire gir, men samtidig så grim og rusten at ingen vil stela den. Perfekt! Har frakta meg langt og lenger enn langt og alltid tilbake igjen.

Svulstig sex og vold på Komische Oper si oppsetjing av Die Entführung aus dem Serail, som visstnok betyr forførelsen i Serail.

Blue Man Group, egentlig bare heilt snålt. Forstår framleis ingenting av det showet men eg lo så eg grein på slutten då vi vart neddynka med hundremeters lange papirstrimler. Og så griste dei noko fryktelig med maling.


...og tusen andre ting.

No gler meg til å komma heim til Vadsø. Saknar gutane mine, Lars og Øyvind. Saknar jobben min på krimskramseriet kunst & kaos, og er veldig klar for vakre Varanger i midnattssol.

Masse besøk, lite kunst

Eg har hatt mykje besøk den siste veka. Etter vill shopping, sushi-fråtsing, DDR-synsing, Russendisko og sjampis har dei reist heim alle saman, og eg har inntatt sofaen. Blir her i dag.



Prosjektet eg har hatt saman med Nadja har dessverre blitt utsatt. Først fekk eg tre svarte filmar tilbake frå framkalling. Så blei det kluss med utstillingsstaden.
Men ideen finst, den ser omtrent ut som på bildet over, og snart får vi ein ny stad å visa oss fram på. Så må eg bare bruka ein del tid og krefter på å reparera eit objektiv og mala frukt, slik at eg har noko å visa fram.

Lite har skjedd med Berlinerord den siste veka. Det vart litt for mykje for meg.

Makrell i tomat det er vi så glad i

Nasjonaldagen blei ikkje det heilt store for min del. Men eg fikk noko fint utav den, og det var denna boksen med makrell i tomat som eg fekk kjøpt i sjømannskirka.



No har eg halvspydd meg gjennom nok frukostar med herring i tomatensaus til å innse at det kun er MAKRELL som skal vera i tomat, ikkje alt slags anna slam frå sjøen.

Gratulerer med dagen!

01:06:23

Så lang tid brukte eg! Så KORT tid. Eg er strålandes fornøyd.


I oppløpet.

Lørdag 8. mai deltok eg på Frauenlauf ogsprang ei heil mil!
I lag med ca 5000 andre kvinner (og eit et par transar) sprang eg først nedover Strasse 17 juni og inn i Tiergarten. Der sprang vi rundt og rundt og rundt på forskjellige stiar, parken er STOR. Eg har bare løpt intervallar i heile vår, og aldri så langt som 10 kilometer, derfor var eg litt usikker på om det ville gå bra.

Eg brukte gå-og-løp teknikk, der ein spring i om lag 5 minutt og går i om lag ett. Detta er fint fordi du ikkje blir så stiv i beina. Det viktigste er dei første "pausane".Om du venter til du er sliten og kjenner syro i beina er det for seint å bremsa, då blir du stiv uansett.

Så vi var ikkje ein gong ein kilometer av garde før eg to kmin første pause. Ei høg blond jente (OK, eg og er jo litt høg og blond, men ho var HØG og BLOND på ein mye meir gjennomført måte) brølte inn i øret mitt at no måtte eg komma igjen her, og folk som stod på sida og heia synst åpenbart litt synd på meg. Men eg bare gliste fra øre til øre under heile løpet. Og tok pausane mine. Når eg sprang var det fortare enn eg hadde løpt uten pausane så det heile gjekk opp i opp.

Løpet og arrangementet var svært gemuchlich (er det det det heiter) og folkelig. Mye musikk, høgtalarar og fjas. Av hensyn til ektemenn og kjærestar som heia fram damene sine, var det stor tilgang på øl og pølse rundt start og mål.

Undervegs var eg veldig usikker på kor langt vi var komt. Det stod noen skiltmed tallpå undervegs,men ein eller to gangar kom vi til 6-skiltet før vi kom til 5-skiltet, så eg var usikker på om det betydde antall kilometer, og om så, om dei var til å stola på. Så når vi var i oppløpet frykta eg at vi var halvvegs, blei veldig betutta og tenkte at faen detta blir slitsomt. Halvvegs bare. Shit. Og turte ikkje gi på. Gleden var ENMORM når eg skjønte at detta er MÅL!

Og når eg kom i mål var det medalje. Gratis øl. Og etter det igjen var det tid for GESCHENK - freebies! Heile løpet er sponsa av ein kosmetikk- eller parfymekjede så her blei det shower gel og sminke i påsen! Rosa påse.


Medalje og øl og greier. Kan det bli bedre?




Medalje og øl og freebies og Brandenburger Tor! Då blir det ikkje bedre.


Rimelig fornøyd!

Super-Lars er på besøk no og var med meg som personlig trenar, livscoach, fotograf og kjæreste. TUSEN TAKK!!! Detta var noe av det kjekkaste eg har vært med på. Siden Hovden-karusellen i Odda, vel og merka.

Impulsløp

Se der, då skal eg visst løpa ei mil i etterdag. Frauenlauf. Det blir interessant, siden eg aldri har løpt noe lengre enn fra Vasstun og inn til andre brua i Buardalen. Og det er vel kanskje 11 år siden?

:D

Cat bench press

WUT!? Så våre catsercize-videoar er allerede yesterdays news???

Presisering: denna videoen har ikkje eg laga, den er henta frå Youtube og er laga av noen folk eg ikkje anar kven er.Men den er steike artig, det synst mamma og.

Bombesikker kunst

Foto: Christian Schwager, som eg har tjuvlånt

I går besøkte eg kunstsamlingen Sammlung Boros. Den er litt spesiell fordi den befinner seg i ein bunkers fra andre verdskrig, bygd over jorda for å vera både eit vern mot bombing og anna, samtidig som det skulle vera eit monument over det tredje rike eller noe sånt. Etter krigen blei det brukt til mye forskjellig, blant anna bananlager, og etter samlinga av Tyskland husa bunkersen ein sværa tekno-klubb og masse kinky fetish-festar.

Ein mann ved etternavnet Boros kjøpte bunkersen i 2003 og restaurerte den slik at den kan brukast til å visa kunst. For fyren har samla VELDIG masse kunst, 500 verk, og mange av dei er ganske svære. No viser dei "første runde" av samlinga, rundt 100 kunstverk, hovudsakelig installasjonar.

Mange kjendisar i samlinga, Olafur Eliasson, Sarah Lucas, ein god del tyske kunstnarar og til og med ein norsk som eg ikkje huskar navnet på. Dei hadde nemlig ein litt rar policy med at ingen verk var merka med navn, så ein måtte få dei muntleg av guiden.

Både bygningen i seg sjøl og kunsten er interessant. Nokre rom er malt og sjaina opp, andre er meir eller mindre som dei var- med grafitti på veggane, vindauge med gitter, luker for lufting og ventilarmot giftige gassar. Nokre stader er det laga hol i metertjukke veggar, og andre stader kan du se kor dei har skore gjennom taket, som var tre meter heavy betong (eller er det mur?). Du får kjensla av å vera inni no veldig tyngande, svært og kanskje litt uhyggelig. På toppen hadde samlaren sjøl bygd seg ein staselig penthouse-leilighet, men den fekk vi ikkje sjå.

Om du likar samtidskunst, spesielt installasjonskonskunst, er dette nesten eit must om du er i Berlin. Eg og likte det, sjøl om eg vanlegvis ikkje er så begeistra for installasjonar. For her var det jevnt over høg kvalitet på samlinga. Synst eg då. Litt viss-vass er det jo alltid.

Seff ikkje lov å ta bilder. Strengingar.



Praktisk: Bestill i god tid (eg bestilte for halvanna mnd sidan) via nettsida. Turen tek i underkant av halvanna time. Kostar ti gærningar. Verdt det.

Ka gjør Ingerid på trening?

Tysk gyminventar

Siden nyttår har eg fått ein stadig kjekkare hobby: styrketrening. Men ka er det liksom, og koffor er det så mye kjekkare enn alt anna. Koffor synst eg at det er kjekt, eg er jo ingen trimmar.
Barne- og ungdomsingerid var jo aldri interessert i fotball, håndball, friidrett eller noe (bortsett fra HESTAR då!!). Dei fleste som kjenner meg tenker nok ikkje "sporty", "atletisk" eller "veltrent". Eg er enno medlem av Natural born chillers, den eksklusive klubben der einaste tillatte fysiske utskeielsar på medlemsmøtene er bevegelsen som krevst for å løfta mat mot munnen. Ah, tider....

Ka er kjekt med trening som ikkje var kjekt før? Eg trur mestring. Det betyr ikkje at eg kan mye, er spesielt sterk eller talentfull til å løfta ting. Det betyr bare at når eg utfører ein øvelse, for eksempel benkpress, så har trua på å få det bra til. Å få det bra til ligg innanfor rekkevidde. Bra betyr ikkje nødvendigvis tungt, men god teknikk og utfordrande nok til at ein blir betre. Det er innanfor rekkevidde, eg kan se det der i det fjerne.

I dei fleste andre idrettar eller sportsting eg har prøvd meg på har eg sjeldan følt noen form for mestring, og aldri noe lys i tunellen. Bare nederlag og fiasko. Trur mye av det handlar om korleis eg har satt i gang med treninga. Kva for urealistiske mål eg har hatt. Og kossen eg ustanselig samanlikna meg med andre og hørt alt for mye på ka andre sa. Når gymlæraren seier "det her får alle til", og du verkeleg ikkje får det til, så er det mildt sagt fortvilande. Og du får ingen hjelp til å få det til, for detta får jo alle til så hvis du ikkje klarar er det fordi du er lat/feit/har vondt i viljen. Tviler ikkje på at eg var alle dei tinga og meir til...men mislykka er det ingen somlikar å kjenna seg. Så eg tok rollen som antisporty ganske tidlig i tenårene (ridning slo meg aldri som noen sport, så det var eg ganske hekta på til eg var ca 16).

Nok oppveksttraumer. Tilbake til den fantastiske notida.

Etter 4 månadar relativt dedikert og fokusert styrketrening har eg blitt sterkare, oppdaga noen nye musklar, og faktisk blitt ein god del slankare. Den siste er nok fordi eg har slutta å drikka så masse øl, og begynt å eta meir proteinrik mat pga treninga. For eg slanker meg ikkje, og det er heilt sant.

No kjem eg til det eg egentlig skulle skriva. På trening gjør eg sånne her ting:

Knebøy: du har vekt på skuldrene og bøyer ned i knærne som om du skal setta deg på huk, og reiser deg opp igjen. Er liksom kongeøvelsen det her, du bruker omtrent halvparten av alle musklane i kroppen og blir fullstendig kaka. Eg får denna ganske dårlig til fordi eg er så innigranskauen stram i hoftene eller foran på låra.
Beinpress: du ligg i 30grader ca, har beina på ei plata som du dytter vekk frå kroppen. Detta er ein (stusselig) erstatning for knebøy.
Benkpress: sånn standard som du har sett Arnold gjøra, bare at eg tar dei frå skrå benk, og kanskje med pittelitt mindre vekt
Haler og drar i kablar: du held ein kabel som er festa på kvar si side i kvar hånd, og så fører du armane sammen foran kroppen.
Dips eller kanskje dypp, der du løftar kroppen opp og ned fra ein benk. Du har hendene på kanten av benken og kroppen i "sittande" stilling foran. Dips skal egentlig tas med heile kroppen, men slik gjør eg det enn så lenge.
Nedtrekk: du drar ei stang med vekt ned mot brystet
Planken: du står på albogar og tær, og held kroppen parallellt med golvet så lenge du klarar.
Situps
pluss litt småplukk som det fell seg. Og av og til armhevingar sånn for skøy.

....og intervallar! Eg har sikkert sagt før at eg HATER å springa. Men intervallar er kjekt! Ikkje å måtta springa i seige 30minutt, men bare fira små minutt om gangen. Kanskje to-tre eller fira gangar? Det passar meg ypperlig. Når du er dausliten og har mest lyst å dø, så kan du trøsta deg med at det bare er et minutt igjen! Ha, det klarer eg, tenker eg då. Men kor mykje trøst er det i å tenka at det er 40 minutt igjen???...blæææ, då hadde eg gitt opp med ein gang. Eg kan godt holda på i 40minutt. Men når du får pausar innemllom så føles det ikkje så...ehm, drit, i mangel på et bedre ord... (huff)

I starten sprang eller sykla eg mini-mini-intervallar, to minutt lavt tempo og bare et halvt minutt høgt tempo. Det er NOK I MASSEVIS når ein er nybegynnar.

Moralen kjæm nu: Det viktigste for meg var å starta i det små og få til litt etter litt. Lika viktig er det at eg har funne ein treningsform som passar mitt utålmodige og ufokuserte håve. Eksplosivt heiter det vel. KA-BLAM! Og får eg samtidig så fine armar så klager eg ikkje...

Bildet er av ein kvinnelig kroppsbyggar og er tatt av den amerikanske fotografen Robert Mapplethorpe på 70 eller 80-tallet ein gang.

Ka synst du er den kjekkaste treningsformen?

Mørkemat

Eg ane ikkje kossen det ser ut her,kem som er her, kossen mannen som står ved bordet vårt ser ut, om det er kvit eller raud duk på bordet eller om det står nokon rett bak med med ein sabel, klar til hogg. Kanskje finn eg det aldri ut. Kjem eg ut herifra i live?

Sånt surrar gjennom håvet når ein er på sitt første besøk på dunkelrestaurant. Mørk reastaurant, altså. Uten lys. INGEN lys. Stummande mørke. Med litt angst.

We do not serve you snakes or spiders, forsikrar servitøren oss mens vi framleis sit oppe i lyset og ser på menyane. Haha, seier vi.

Men når du sit der nede i mørket og tenker på den potensielle sabelmannen, då er det liksom ikkje så haha lenger. For atte tenk om atte dei KUNNE jo strengt tatt ha gjort det...servert oss edderkoppar og sneglar altså.

Vi bestiller i lyset. Så blir vi ført ned ei trapp inn ei dør. Her ventar kelnaren vår på oss. Han leier oss til bordet. Og der sit vi. Fullstendig hjelpeslause uten synet vårt, litt nervøse og spente og eg ganske skvetten i forhold til den kanskje ikkje innbilte vampyren som sit på mi høgre side (men eg fortel meg sjøl at dei lysar vel i mørket, gjer dei ikkje?).

No er det vi som har eit handikap. Kelnarane her er nemlig blinde. For dei er det ein heilt vanlig situasjon å ikkje ha noen synssans, så dei har stålkontroll. Vi sit og fniser og skvetter og dypper fingrane i dippen og oppførar oss velso nokre grisar. Noen av oss tok vel til å lika så greit hoppa over bestikket når siste rest på fatet skulle inntas, og det var ingen dum taktikk.

Ja, for maten var så fantastisk at fatsleiking var på sin plass. Noe av det beste eg har smakt. Prøv om du kan!

Bier hunt

Foto: Jenny Tøn

Vi elskar sightseeing...

Berlinerord er oppretta!

Her kan du finna ny ordkunst kvar dag: Berlinerord.


No har Jenny ogMonika kome,og dei har løyst eit av dunkelproblema,nemlig lyset i gangen. Kort fortalt: Den lysande raude knappen var ein lysbrytar og ingen brannalarm. Og lyset har timer, derfor slår det seg av av seg sjøl etterei lita stund. Lure tyskarane.

Dunkelt

(Då har eg endelig klart å kjøpa USB-kabel,men det var så klart feil type..;)

No kan eg fortella om mørke saker. Eg får Beøk av Jenny og Monika i dag, og dei vil altså på ein restaurant der det er heilt mørkt. Dunkelrestaurant heiter det. Du et i stummande mørke. Kelnerane er blinde. Det skal visstnok vera ein opplevelse forsansane og sånn. Litt skummelt og veldig spesielt. Gler meg.

Eit anna dunkelkammer er gangen i blokka vår. Eg forstår ikkje kvifor lyset alltid er av i gangen, for eg ser jo faktisk ingen ting og om kvelden når det er mørkt ute bruker eg ganske lang tid på å komma meg gjennom gangen med sykkelen,låsa opp bakgårdsdøra, ut i bakgården, tilbake og låsa, finna trappa, og så opp til leiligheta. Har tyskarar innmari godt nattesyn? Det er noen raude lysande knappar her men dei ser sånn ut som brannalarmar så eg tør ikkje trykka på dei. Kanskje det og er ein opplevelse for sansane, hittil har eg bare fått blåmerker.

Nok dystert. Ord for dagen: Berlinerbolle.

Eg oppretta ein eigen blogg for kunstordene.

Knut ist gut

Første kunst er unnagjort,men pga USB-krøll kan eg ikkje offentleggjera det enno. Det er i alle fall sykkelkunst, som kjem i løpet av dagen.

I mellomtida kan dåkke kosa dåkke med KNUT (som og er eit av orda eg skal laga kunst av).

Askefest

Detta skulle egentlig ha skjedd på fredag kveld, men no vart det onsdag ettermiddag i stedet. Eg drikk te i ein fantastisk leilighet i ei gjev gata i uovertrufne Berlin. Imellomtida har eg kjørt bil, tatt fly,missa fleire fly, tatt tog, haika, tatt ferja og tog igjen og jammen kom eg meg ikkje fram uten noen men utenom litt trøtt etter ei natt i baksetet på ein bil. For ein gangs skylda skal eg skryta av VG og eg må bare si at den der Haikesentralen er det mest geniale eg har sett på ei god stund. Folk hjelp kvarandre å komma fram, tar med seg ukjente, eller leiger bil, buss og båt i lag og set i gang. Fly blir overflødige og vips er alle kriser løyste. Statsministeren har blitt god på ipaden høyrer eg så han treng vel heller ikkje fly nokre stader meir. Og eg har erfart at jo eg likar å reisa på landjorda, akkurat sånn som eg trudde. Ordnung ass! :D

Men. Takk til VG, takk til det hyggelige paret fra Asker som lot meg få sitja på, takk til Mari som tok imot meg på kort varsel (og lot meg gå på endå kortare varsel) i Oslo, takk til Berlin som ligg så fint til rett utanfor vindauga mitt. No er det ut og skaffa mat til ein skikkelig askefest (HOOOHO).

(Prosjekt Ordkunst byrjar ganske så snart. Dagens ord må trekkast fyrst. Og husk at eg tek imot ord fortløpande fram til 1. juni- samt alt anna du har lyst å dela med meg)

Lykkelig vukanutbrudd

Næmmen, blir det ingen flytur???


I stedet for å gremma meg over at eg mest sannsynlig ikkje får reisa til Berlin i morgon likavel (pga noe så råkkenråll som vunlkanutbrudd!), listar eg opp ting som er FANTASTISK med ein to eller tre ekstra dagar i Vadsø:

- eg får tatt fredagsøkta på treningssenteret i stedet for å råtna vekk på Gardermoen
- eg rekk å eta opp knekkebrøda, samt kesamen og makrellen i tomaten som står i kjøleskapet
- færre dagar vekke frå dei eg er glad i
- færre dagar med lønnstrekk
- steike fint vær i Vadsø no!!!

Say no more!

Gje meg eit ord så gir eg deg kunst

Har du lyst å bestilla eit kunstverk? Gratis og gøy!

I april og mai skal eg bu på kunstnarbustad i Berlin. Kvar dag kjem eg til å laga eit kunstverk ut frå eit ord eg har fått. Derfor samlar eg på ord å ta med på turen.

Eg veit at du som les detta har ALT som skal til for å hjelpa meg. Du er nemlig grei, du kan norsk (og ikkje minst beherskar du begge målføre), du har høyrt om Berlin, og du har åpenbart tid til overs. Derfor spør eg: Har du eit ord å gje meg?

HOW TO:

- tenk på eit eller fleire (gjerne MANGE) ord du forbind med Berlin

- skriv dei i kommentarfeltet under eller send på melding til meg

Du kan godt betrakta det som ein bestilling. Om ordet du vil gje meg er “vandal” bestiller et stykk vandal-kunst. Mediet kan vera så mangt men eg er fillustratør og otograf av utdanning, journalist av vane, gallerist av yrke og ikkje så aller verst til å strikka,så det gir vel noen peikepinnar. I dei fleste tilfeller må eg i alle fall bruka foto og video for å formidla det eg har produsert.

Den gjeve kunsten vert presentert på bloggen min i fyrste omgang, utvalgte perler på heimesida til galleriet eg arbeider på, og når eg kjem tilbake blir det mest sannsynlig utstilling men det er ikkje banka enno.

(For dåkke som har Underskog: eg har eg posta samme forespørsel der. Men eg vil så veldig gjerne høyra frå dåkke som les her og)

DANKE!

Kroppen slår seg vrang

I natt våkna eg av at eg måtte på do eller noe. Og av ein eller anna grunn så krølla eg meg sammen på ein rar måte, ved å svaia ryggen opp frå madrasso. Då sa det liksom pang fra nakken og nedover langsmed sido av skulderbladet. Det kjentes ut som pang i alle fall. Og det har gjort vondt siden.

Sånn føles det. Og der fikk dåkke ein nakentegning.

Så no er eg litt invalid, uvisst av ka for ein grunn. Vanligvis er det datamaskina sin feil, men no skjedde det altså på venstre sida. Eg skylder på lørdagens litt intense skigåing (bakglatt!!!) og sjølvsagt svake gener (skjønt akkurat til skigåing burde genene mine vera ålreit).

Tips til lindrande aktivitet blir satt VELDIG stor pris på. Har ikkje badekar, men rikelig med tigerbalsam. Hadde eg hatt begge deler skulle eg gjerne kombinert dei.

Au.

Er er BØFF RØFF og TØFF

Dagen i dag er ein stor dag i heimen.





Eg har tatt armhevingar.


Eg! Armhevingar! 3 drøye lifts frå bakken og opp! På tærne ikkje på knærne! FOR ALLER FØRSTE GANG. I dag.

Og kor skjedde det? Havnegata, Vadsø, seff. Where winners are made.

Snart gruser eg deg G.I. Jane.

PS: for dei av dåkke som kanskje synst det høres lite ut skal eg bare si at dåkke ANER ikkje kor inn i granskauen heftig tungt det her er dersom du ikkje har kroppsbygningen din med med på laget. Så tei truten! Dåkke hakje peiling!

Death by Marmite

Eg blei glad då eg fekk denna pakken i posten.

Først: TUSEN TAKK HILDE!

Så: Marmite er Englands nasjonalpålegg. Marmite består for det meste av gjærekstrakt, som er eit slags avfallsstoff (eller overskuddsstoff) som blir igjen etter ølbrygginga. Litt sånn som det ein lager brunost av kanskje (og ka heiter det no igjen)? Marmite er meint til å bruka som pålegg og buljong. Smaken er så intens at du må vera litt forsiktig i starten. Definitivt ein såkalt acquired taste....

Første gangen eg smakte marmite var høgst ufrivillig, som ein innsneke ingrediens på ein eller annan ferdiglagd trekantsandwich eg kjøpte meg ein gong der i midlands. Å fytti katta det smakte grusomt, og gjett om det havna i søpla (eller do). I etterkant har eg tenkt at eg må ha mislikt smaken fordi eg ikkje ante ka det var. Å eta noe du ikkje aner kva er, er i beste fall litt ubehagelig og skremmande. Spesielt når det smaker MARMITE av det!! For Marmite smaker veldig sterkt av...eeehhh...Marmite. Som eg best kan besktiva som ein konsentrert smak. Med salt.

Marmite vart produsert på ein eller annan ye olde plass med eit bryggeri i England frå starten av 1900-tallet. Pålegget kjem på små fancy glass med skrikande gul etikett som har vore ganske uendra siden starten.

Marmite har både sine tilhengarar og innbitte motstandarar. Har du Marmite på kjøkkenbenken får du enten ein ÆSJ eller ein NAM-reaksjon frå besøket, spesielt når du er utlending, då dine britiske gjester vil enten A) rosa deg opp i skyene for bra stil og anbefala deg den store Marmite-kokeboka, eller B) befri deg frå styggedommen før det er for seint.På dei aller fleste britiske internettfora vert det før eller seinare oppretta ein eller fleire marmite-trådar der desse to gruppene kranglar. Og før eller seinare kjem ein og påstår at dei kjenner nokon som har døydd som følge av Marmite-inntak.

Nam seier no eg. My mate Marmite.

Meira marmite her.

Pust ut

Fem dagar som veiledar på ungdomsskulen under årets Skapende Uke. Fotokurs. Fotosafari i Kiberg. Trening trening og trening. Det har skjedd denna veko. Det som ikkje har skjedd, er at eg lage mat til kjæresten min, gjør noe som helst av husarbeid (utover å skru av kaffitraktaren), måke snø, er på min vanlige jobb, svarer på e-postar eller holder styr på noko som helst. Altså:kaos. Derfor pustar eg ut i dag og lader opp til i måro, då eg skal starta ei veka med Sakte, Sikkert og Strukturert arbeid.

Tøffe Lars har denna veko vert i Alta og lest på Litteraturfestival. Han kom heim med sjokolade,kaffi og ei bok som heiter Hushjelpen av Kathryn Stockett.

I dag skal eg derfor lesa bok, slækka på min sunne livsstil ved hjelp av sjokolade, kosetrena litt og klemma på kjæresten og katten.

Næring på bøtta? Nei takk!

Alle som har vore innom Kinsarvik frukt og grønt i Bergen, diverse kostholdsbutikkar, eit litt oppjazza treningssenter, eller dei aller aller fleste internettsider som handlar om styrketrening, har sett gudekropp på bøtta. Det vil si proteinpulver. Mammoth, mutant mass, weight gainer, muscle juice. DEILIGE reklamar for diverse preparater som skal gjøra deg til ein gresk gud. Hovedsakelig promotert av glinsande, nøttebrune, radmagre mennesker som det ser ut som nokon har blåst full av luft.

Eg har full forståelse for at folk vil bygga musklar. Eg synst musklar er fint. Og eg er hellig overbevist om at mange fleire har godt av å trena meir styrketrening enn dei gjer. Spesielt jenter. Og spesielt sånne jenter som meg, ikkje direkte sporty typar som heile livet har slete med ekstra kilo og fått beskjed om at det einaste som hjelper er å jogga og eta gulrøtter, vi har har veldig godt av å trena styrketrening. Og vi har godt av masse proteiner!

Protein finst heilt naturlig i eit lass av matvarer. Ganske greie matvarer og. Kjøtt, egg, mjølkeprodukter, brødmat og bønner...I dei siste vekene har eg surfa ein del på nettsteder for styrketrening og lignande. Det ser ut til at det er ein kultur for at folk som trener styrke treng å trø innpå med ulike monster mass-byggande pulver frå bøtta. Ein skal vel ha ca. 1,5 gramprotein per kroppskilo når ein trenar styrke (meir om ein trenere heftig styrke). Men hallo. Å få i seg 100 gram protein per dag er ikkje vanskelig. Det er ikkje komplisert. Det er ikkje noko som krev at du et ekle ting, unormale ting eller dyre ting. Og det krev i alle fall ikkje mammutpulver. Det krev at du gidd å eta ordentlig. Og hvis du er interessert i at kroppen din har det bra så gjør du jo det.

Selvfølgelig gjør det meg fint lite at folk bruker proteinpulver. Og for dei som kjører knallhardt, eller som konkurrerer i sånne muskelting eg har liten peiling på, har det sikkert noe for seg. Men eg blir litt sprø av å bli presentert for proteinpulver, shakar og barar som ein essensiell del av kostholdet bare fordi eg prøver prøver prøver å bli sterk nok til å ta ein einaste liten fåkkings armheving uten å detta saman som eit håndkle.

Hytteost e mye bedre enn pulver! Proteiner, kalsium og kos.

Bestevenninno mi

Gata vår, Dunkley street i Whitmore Reans. Eit skikkelig shabby strøk.

18 år gammal i Wolverhampton traff eg ei som vart bestevenninno mi. Ho var litt som meg: skeptisk. Ikkje heilt komfortabel med hverken landet, byen, studiet, maten og været der vi oppholdt oss. Og ikkje minst delte vi ei djup og inderlig mistru til ignorante engelskmenn, sjølopptatte franskmenn og blåste spanjolar som ikkje kunne engelsk. Needless to say, vi vart ikkje ein populær duo. Men vi hadde det kjekt i lag. Før eg traff ho kjente eg meg som ein vennelaus fjomp.

Vi trengte kvarandre litt. Ho var nydumpa av den franske kjærasten, som snart blei til halvdumpa som sidan vart til gjenforent. Eg trengte ein venn som var der heile tida. Kjæresteproblemene fikk eg full innføring i, og vart den støttande venninna som fungerte som livspartner når kjæresten ikkje virka. Og egentlig ellers og.
Etter første året flytta vi saman, stod samla mot ein felles fiende i huset, sidan TO fiendar, og støtta kverandre gjennom superturbulent tenåringsfjas som i ettertid er så fjortissete at eg lar vær å utdjupa. Vi spiste i lag, slanka oss i lag, sleit i lag, drakk i lag. Ei felles venninna sa at vi levde i symbiose. Heilt korrekt observert. Vi var som eit merkelig ektepar.

Vi er grunnleggande forskjellige på mange måtar, og vennskapet var milevis frå å likna knirkefritt, men eg kan trygt si at uten ho hadde eg ikkje overlevd Wolvo.

Etter to år flytta vi kver til vårt. Eg til London, ho til ein annan by i Sør-England, for å ta kver vår mastergrad. Etter denna var over jobba eg ei stund i London før eg flykta heim igjen av litt kjipe årsaker. Litt før avreisa var bestemt introduserte ho meg for nokon eg blei veldig begeistra for. Ei stund seinare forstod eg at begeistringa var bortkasta, og ikkje før eg kom heim viste det seg at eg hadde blitt lurt på trasigste måte, og mista venninno mi samtidig. Mye stygt, fullstendig grimt samlivsbrudd type tragisk. Kombinert med ein ganske ærelaus retrett frå det store utland til den pittelille heimstad føltes det som om prosjektet Ingerid endelig hadde havna i dass på alle tenkelige måtar.

Over fira år har gått sidan eg var i dass. Veldig mye har skjedd. Livet mitt er meir annleis no enn eg kunne ha drømt om då (somn det alltid er fira år etter). Nokon gongar i løpet av denne tida har ho tatt kontakt. Som eg alltid har ignorert, og med letthet: eg har ikkje hatt noe behov for å ha kontakt. Etter ei stund berre forsvant ho ut av bevisstheten min.

Men i det siste har ho dukka opp att. Her om dagen vart eg mint på ho fordi eg såg skodespelaren Jean Reno på TV. Ein av våre "greier" var å dyrka Jean Reno. Men i stedet for å bli sint og bitter ved tanken på kor teit denna venninno var med meg, tenkte eg på kor dumt det er at vi ikkje har kontakt lenger. Eg har ingen som serverer meg sorbetis med grappa, gauler med til Rammstein eller gir meg ei skrapa når eg oppfører meg totally pink in the head.

Eg brukte fira år men no er eg ikkje sint lenger. Når eg brukar meir energi på å vera sint enn på å ikkje vera det, då er eg ikkje lenger sint. Sånn. Gone. Eg er meir glad i enn sint på ho.

I dag sendte eg endelig ein e-post. Kanskje får eg igjen bestevenninno mi, kanskje ikkje. Uansett så veit ho no at eg ikkje er sint lenger. Det kjennes veldig godt.

Yard'en vår i Dunkley street. Molineux stadion bak.
Vi pleide å setta øl her ute, heilt til naboen klatra over gjerdet og stjal den (vi tok revansj ved å kasta pannekaker over i deiras yard. Modent.)

Testedagboka

1.april skal eg skriva i Vadsødagboka. Det er ei dagbok som Vadsø museum set saman. Dei får 365 personar som befinn seg i Vadsø til å skriva dagbok for ein dag. Eit litt rart prosjekt for eit museum kanskje, men artig.

Eg fekk tips om ka og korleis eg kan skriva om dersom skrivinga ikkje glir av seg sjøl. Det glir nok VELDIG lite av seg sjøl, så eg tenkte å benytta meg av dei tipsene eg har fått frå museet. Ganske standard greier: ka spiste du i dag, var du med på noko aktivitet, kossen var været, hendte det noe spesielt, nyhetene, etc.

Jajo. Er det noko som kan bli spennande å lesa om? Vi tester:


Kjære dagbok!

I dag stod eg opp litt seint, bevilga meg kaffi og frukost heima og kom derfor på jobb 20 minutt for seint. Siden sjefen er på tur føles det som om eg kan eg gjøra endå meir som eg vil enn vanlig. (Sannheten er jo at eg gjør som eg vil mesteparten av tida, derfor jobbar eg der eg gjer og ikkje der eg gjorde.)
Uansett så kom egopp på Galgebakken, konstaterte ekstremt snøfall og starta friskt på måkinga. Under snøen fann eg 17 sekkar ved som gutan på Asvo leverte for to dagar sidan, som noen hadde "glømt" å ta inn. Røykarane på Statens hus fekk sjå eit fint eksempel på straffen for latskap medan eg bantes, gravde fram frå snøen og bar inn sekk etter sekk etter sekk.
Ein annan konsekvens av latskapen var jo at det var jævlig kaldt på galleriet, for søkkblaut ved brenn ikkje spesielt godt. Og ja, vi fyrer kun med ved på galleriet. For det er så koselig :)

Når eg er aleina på jobb får eg ofte satt i gang med ting eg har utsatt, så i dag skjærte eg passepartout til bilete av kunstnarane Eva Langaas og Kristian Finborud, som har låge og lengta etter innpakning ei stund. Sidan skar eg eit til eit bilete av Vadsø sentrum slik det såg ut for x antall år sidan. Det sterkt gulna biletet er ifølge sjefen eit viktig bilde i kulturhistorisk perspektiv, for på bildet var ikkje heile delen av Sentrum skule bygd, men for meg er det mest eit gulna bilde.

Fram til ett-to tida var det ikkje ein einaste kunde, så eg fekk god til til å fjasa rundt og svara på e-postar og gjøra dagleg leiar-gjerninga utkledd som stril i strikkajakka frå Nordhordland.

Dagens siste kunde kjøpte dei to siste eksemplara av Vakre Varanger, som og er utseld andre stader. Fotograf Arvid Sveen er den som har tatt dei beste naturfotografia av Varanger, av dei eg har sett i alle fall. Så det var faktisk litt trist å pakka verdas siste Vakre Varanger inn i glansa papir og bytta dei mot pengesedlar.
Når eg omgir meg med fine ting heile dagen, er det kanskje ikkje så rart at eg vert litt knytta til dei. Og vice versa med alle tingene eg synst er gudsjammerlig schtøgge...

Midt på dagen åt eg to sitroner. I går åt eg tre. Det kan umulig vera bra for magen min å eta så mange sitroner.

Klarte å komma meg heim til vanlig tid. Galleriet har som motto at vi alltid har åpent litt lenger enn resten av handelsstanden i Vadsø. Er det kundar er det åpent. Men uansett så finn eg alltid noe viktig som må gjørast fem minuttfør stengetid, og blir derfor ein halvtime ekstra. Som sagt, vi har det veldig koselig på jobb.

Middagen heima besto av pølsa og potetstappa og eg blei så stappa at eg måtte legga meg i senga etterpå. Det måtte Lars og, så det blei til at vi bolla i stedet for å strekka oss (eller ka det kalles), veldig bra valg spør du meg.
Etter litt sløving og kaffi fann eg ut at eg måtte på restitusjonstrening for å unngå å bli stiv etter styrketrening, hardcore snømåk og vedbæring.

Eg trener på Vadsø treningssenter ca annakver dag. Men siden eg no skulle trena lett så visste eg ikkje heilt ka eg skulle gjøra etter at eg var ferdig med oppvarmingen, så det blei ein 40minutters oppvarming før eg gjekk heim igjen. Og måkte endå meir goddamn snø.
Sidan vi bur i Havnegata er plogen ivrig på oss, han tar opptil fem-seks rundar utanfor her per dag, og hiv all snøen ut på sidene. Han meiner det godt, men snøen barrikaderer både oss og den lille sennepsgule bilen vår. Sidan eg treng bilen i måro og er sånt eit morratryne,må eg fjerna snøen i dag. Ber om at plogmannen held seg unna til i måro tidleg.

Inne finn eg etterkvert ut at langrennslaget vårt har vunne gull på stafetten. Eg har alltid synst Kristin Størmer Steira er ganske så pen (og sikkert veldig grei) så eg unner ho det første OL-gullet.

Katten vår, Øyvind Arvola, har no satt seg fast i det nye golvteppet. Igjen. Han er ganske dårlig til å trekka inn klørne.

God natt!

PS: eg åt jogurt med mandler og aprikos til kvelds.


Du som lesar kan no evaluera detta dagbokinnlegget. Duger det for Vadsødagboka?

TØFFE MEG!

I dag har eg vært tøff. Gjort noe eg aldri trudde eg skulle makta å gjennomføra. Trossa angst beven og ISSUES til fordel for mitt eige velvære.

I dag, kjære lesar, har eg vist meg offentlig med ei kondombuksa. Det vil si ein av dei treningsbuksene som sitter sugd på kroppen din, og avdekker kvar minste detalj om hud, musulatur, beinbygning, fettprosent og appelsinhud. Hvis ein ser godt etter kan ein sikkert tella kjønnshår.

Omtrent sånn som det her:


Og gjett ka? Ingenting skjedde!
Ingen stirra vantro, ingen lo, ingen brydde seg.
Jo, ein ting skjedde: eg hadde bedre bevegelsesfrihet, og slapp å dra i buksa annakvart minutt fordi den var på vei ned.

Alle som har vore på treningssenter veit at dei aller fleste, i alle fall jenter, går med denna typen bukser. Så kva er den bigge dealen?

JO:Dåkke som har sett meg i levande live, veit at eg hakje akkurat sånne bein som ho som stod og modellerte her.
Mine bein er (ifølge mitt eige kritiske blikk) ein fin blanding av kalvbeinthet, ridebukselår og kanonknær, med noen kilo for mye. Med påfølgande dårlige sjølvbilde har eg vært ganske flink til å føla meg fæl opp gjennom åra. Ikkje minst på treningssenter med andre mennesker i, som alle (trur eg) eg besatt av kropp og utseende og mønstrar kvarandre med kritisk blikk.

Derfor har eg mange gangar lovt meg sjøl at eg aldri aldri skal komma nær bukser av detta slaget. At eg aldri skal utsetta noen for det synet- eller meg sjøl for skammen. Ei heller skal eg gå i korte skjørt eller bukser som går inn i beina, leggings eller treggings eller whatnot...

Etter i alle fall to-tre år som samanhengande trenande menneske har eg framleis den samme pæreforma kroppen, men eg har ikkje heilt den samme innstillinga. Eg har begynt å bli DRIT LEI av posebukser som kun sitter på meg fordi dei skjuler meg. Bukser som slenger rundt anklane og er i veien. Tunge svære bomullsbukser som blir tyngre og tyngre synonymt med aukande svette (varme er dei og!). Dei passar gjerne dårlig, og er som regel så lave i livet at å ta skikkelig knebøy er synonymt med å flekka ræv til treningskameratane dine.

Konklusjon: eg går med klær som hindrar meg i å trena skikkelig.
Kvifor? Fordi eg er litt teit. Eller kanskje litt feig. Det er ikkje så viktig.

No har eg uansett bestemt meg for å behandla meg sjøl litt bedre. Og gi litt meir faen. Så blæ så.

Stormande høgder

Sola er tilbake og vi gler oss til sånt her vær.

Vi er lova storm, men som vanlig er det berre litt vind, som ein annan stad langt vekke i det nordnorske landet er ein storm. Eg kom meg trygt både til og frå jobb, utan ein gong å få ein søppeldunk i håvet. Styrkeprøvane er definitivt få for det moderne mennesket. For å kompensera avanserer eg stadig med manualane (sjølv om det er nedtur når alt eg trudde var kilo visar seg å vera pund).

Ein annan stad det stormar berre litt er på Galgebakken galleri, der eg vrir håvet for å komma på noko fornuftig å tilby det kunsthungrige publikum, og jakten på nye kunstnarar resulterer av og til i jubelrus, av og til i sure sitroner. Pingvinsalget er for øvrig i full gang.

Vi har og ein publikumsstorm: For tida vil alle vadsøjenter på fotokurs, noko som er stor stas. Kurs for 8 blei til kurs for 12 med seks som venter til neste anledning byr seg. Eg har altså konstatert reell kødannelse i Vadsø på eit arrangement som hverken serverer alkohol eller Blacksheeps-autografar. Og det er vårt arrangement. Det er kjekt, det!

Når ting veks på kroppen din

...og det hverken er hår eller kviser, då burde alarmen gå.

Men det er faktisk ikkje mutasjon eller gøyale effektar av radioaktiv stråling som tyt ut.

Nei! Det er faktisk ein muskel!

Og det er for ein gong skuld ikkje kjevemuskelen (surt gummigodt krev eit hardt regime av kjeftament-trimming). Det er noen greier i skulderregionen. I beina. På magen? Til og med i fingrane kanskje. Dei kjem faktisk i fleirtalsform.

Og det er digg!

Og det gjør vondt! (sånn au au au sier den nyoppdaga muskelen)

Etter at eg fekk lyst å trena igjen ein gang i desember har eg nemlig no på nyåret endelig tatt styrketreninga på alvor igjen. Eg har begynt på The less thinking more doing- programmet eg fann på den utmerka nettsida Stumptuous.com. Sida har ganske mange fine tips om styrketrening, men utan den irriterande reklamen for proteinpulver og monstermuskelmann-piller som infiserer dei fleste nettsidene om temaet. At det er tilrettelagt for kvinner er og veldig veldig OK.

For styrketrening er kjekt. Det har eg synst lenge, men har tidlegare stagnert i mangel på noe ordentlig program og dalande motivasjon. Noe seier meg at det vil vara litt lenger den her gangen.

17 kilo i benkpress er ikkje spesielt mykje, men for mine runde, tynne skuldre er det kanontungt. Og ein liten seier i seg sjølv. I knebøy klarte eg faktisk to ordentlige bøy med 40 kilo, men då lagde eg ganske rare lydar på andre runden.

*flex*

Sånn var det!

1. Hva gjorde du i 2009 som du aldri har gjort før?
Svarte på spørsmål i Finnmarkens "I forbifarten"-spalte. Spørsmålet var om eg gledde meg til snøen kom. Eller til vinteren kom. Eller noe i den dur.

2. Holdt du nyttårsforsettene dine, og vil du fortsette å holde dem i 2010?
Hadde ingen forsetter, men eg har gnægd om det her før.

3. Ble noen som står deg nær mor/far?
Ikkje næraste familie. Men det kan jo henda uten at det er offisielt enno!?

4. Døde noen som står deg nær?
Nei.

5. Hvilke andre land enn Norge besøkte du?
Finland (men bare Nuorgam), Russland og Irland. Stusselig!

6. Hva ønsker du deg i 2010 som du ikke hadde/fikk i 2009?
Vedteig og road trip i Norge.

7. Hvilken dato vil du huske best, og hvorfor?
1.august, då vi flytta inn i Havnegata. Eller vart det den 2.?

8. Hva er det største du oppnådde?
Få fyr i ovnen. Både heima og på jobb. Og det er det to ovnar!

9. Hva er den største fiaskoen?
Tre mislykka forsøkpå å laga sjokoladekaka Nemesis. Kvar einaste ein endte i dass. Her er den siste av dei tre:


10. Har du vært syk eller skadet?
Eg vart litt sjuk i romjula. Men skadd har eg ikkje vært på veldig lenge. Litt museskulder då eg var nettsjef på mitt ivrigaste i vår.

11. Hva var det beste kjøpet ditt?
Halvparten av Havnegata 33B seff! Berre sjå:


12. Hva brukte du mest penger på?
Huset der og.

13. Hva gjorde deg virkelig, virkelig, virkelig glad?
At Lars og Øyvind ville bu i lag med meg.

14. Hvilke sanger vil for alltid minne deg om 2009?
Kanskje Bolla Bølla. Og jammerlåta som vant grand prix, dessverre.

15. Sammenlignet med samme tidpunkt i fjor, er du …
* Lykkeligere eller ulykkeligere? Lykkeligare
* Eldre eller klokere? Eldre.
* Tynnere eller tjukkere? Tjukkare
* Rikere eller fattigere? Rikare, men med meir lån.

16. Hva gjorde du for lite av?
Synst godt eg hadde plass til å skvisa inn endå meir kakao, kjærestekosing, spinning og skitur. Og ja,eg las veldig lite.

17. Hva gjorde du for mye av?
Surfing på kvinneguidens uutømmelige forum for oss som likar real life såpeopera. Det er ei farlig hengemyr av innbilte intriger, bedre enn Ricki Lake ogJudge Judy til saman.

18. Hvordan feiret du jul og nyttår?
Julaften: I Odda med familien og Lars.
Nyttårsaften: Her i huset med gode vennar og god mat.

19. Var du forelsket i 2009?
Om atte!

20. Hva så du helst på TV?
Såg på Frustrerte fruer i vår, og hadde lang TV-pause til i høst då eg såg på Livet i Fagervik. Nyheter innimellom. Begynner å bli gammal.

21. Hater du noen nå som du ikke hatet på denne tiden i fjor?
Huff, det tør eg ikkje skriva vel!

22. Den beste boka du leste?
Lite lesing i 2009. Mest strikking. Og strikkeoppskrifter sorterer eg under "verste lesing".

23. Hva var den største musikalske åpenbaringen?
Antony and the Johnsons. Trur eg begynte å høra pådei i år. Eller var det i fjor? Gildt var det okke som.

24. Hva ønsket du deg - og fikk?
Ein liten pusekatt!

25. Hva ønsket du deg - men fikk ikke?
Badstu.

26. Den beste filmen du så?
Ikkje 2012 i alle fall.

27. Hvordan feiret du bursdagen din?
Kakefyll i heimen.

28. Hvilken enkelt ting ville ha gjort hele året mer tilfredsstillende totalt sett?
Eg sku godt likt å vera kordamo til Erasure.

29. Hvordan skildrer du din egen klesstil i 2009?
Bevegar seg med stormskritt mot "frilynt, fresk og femti"-stilen. Men sånn stigmatisering skal eg slutta med.

30. Hva holdt forstanden oppe?
Eit sårt tiltrengt jobbytte.

31. Hvilken kjendis likte du best?
Spørst ka for ein kjendis som likar meg best!

32. Hvilken hendelse opprørte deg mest?
Hendingar som kun var reelle i mitt eige hovud.

33. Hvem savnet du?
Familien min og vennane mine som bur langtvekkilainen.

34. Hvem var den beste nye personen du ble kjent med?
Fleire fine folk. Blei for eksempel litt kjent med Inger Johanne før ho drog, og det var stas. I haust blei eg kjent med min nye sjef. På Finnmarken vart eg og kjent med fleire nye kolleger i vår før eg stakk.

35. Hvilken nyttig erfaring har du gjort deg?
Ikkje alt er verdt å bry seg med.

36. Sitér en sangtekst som oppsummerer året?

doo doo-doo, doo-doo, doo doo doo