Where the wild things are

Noe av det beste med å komma heim til jomfruburet i Odda er å se i bokhyllo, om dei står der enno. På rommet mitt har eg nemlig samla noen gamle barnebøker som eg ikkje har lyst skal forsvinna. Det har blitt rituale å kikka gjennom noen av bøkene når eg er heima.




Best av alle barndomsheltane var nok sjøormen Ruffen av Tor Åge Bringsværd. I bøkene om Ruffen fantes dei mest utrulige teikningar, og Thore Hansen sine illustrasjonar har siden alltid gjort meg glad, uansett om han tegna Ruffen, eller nakne damer i Pyton og ViMenn (eller kor det no var).

Maritimt slo visst an heima hos oss, som storebroren min likte eg Det hende i Taremareby veldig godt. Boka er ikkje å finna med eit overfladisk søk på nettet, kanskje fordi den kom ut i 1960 og er på nynorsk, men forfattaren heiter i alle fall Ingebrigt Davik og det ser ut til at Taremareby enno er populært å setta opp som skodespel for barn.

Bella og Gustav var ganske annerledes bøker, sosialrealisme og intriger i eit 8-årig univers. Bella og Gustav er bestevennar som herjer og leiker og tuller, og krangler, og liknar veldig mye på meg og bestevennen min når vi var små.

Maurice Sendaks mesterverk Where the wild things are er ofte brukt som ei slags kvitebok for barnebokillustratørar. Eg skjønner koffor. Den er flott. På norsk heiter den "Til huttetuenes land". Den låg på stølen vår, så vidt eg huskar.

Roald Dahl kjem ein jo ikkje utanom, sjøl om eg var blitt litt større då, og han kanskje ikkje er tulla så hardt inn i barndommens nostalgiteppe . Teikningane til Quentin Blake syntes eg lenge var både stygge og litt ekle, men etter kvert som eg blei eldre forsto eg jo bare at dei var innmari gode, fordi dei gjorde så sterkt inntrykk (synst forresten at Ralph Steadman har liknande tegnestil).

Michael Endes Den uendelige historien leste mamma til meg ganske mange gangar før eg turte å prøva sjøl (den var tjukk!). Ende har skrive fleire fine bøker, eg har hørt dei fleste. Takler ikkje filmversjonane, mulig av åndssnobbete hemningar (men hallo- ein flott lykkedrage blir til ei skabbete bikkja???).
Litt artig at Store Norske Leksikon tykkjer det er nødvendig å oversetta Lokomotivführer til norsk, men ikkje satanarchäolügenialkohöllische.


Komme ikkje på fleire no, men det var veldig mange fine bøker som eg las eller blei lest for fra. Så takk til opphavet for tusenvis av timar med nattalesing, eg trur det gjorde ein slags nytte.

Hvis eg får ungar skal eg prøva å vera lika flink. :)