Vår på ordentlig

Fine plassen, egentlig.

Tidligere grisebonde ble fødselshjelper i røykepause

Sitt og kikkar på Ordlysten-bloggen og kjenne at eg har veldig lyst å nominera ein feiande flott tittel frå Finnmark til månadens tittel i mai, gjerne på høgde med Tidligere grisebonde ble fødselshjelper i røykepause. Men både FD, Sagat, Nordnytt og Finnmarken var skuffande tomme for artigheiter nett no.

Kanskje noen av dåkke har kandidatar frå nord?

Ellers er ego blitt med i Kulturnett Finnmark sitt kunstnarregister. Derfor er resolusjonen å praktisera meir kunst sånn at eg har livets rett.

Til sist: gårsdagens link fra eit høgtidsstemt Vadsø: Ordføraren set ned potteplanta.

Hurra!

Ser ut som eg held på å mista både forkle og stakk, men ellers gikk det rett og slett heilt greit å bæra flagg. Smilar gjør eg og.


Foto: Anne-Cathrine Larsen

Fleire bilder på Flickr.

Søndag på ein prikk

Konfirmasjon, nyfødde lam og fruktbløming. Dette er Hardanger nett no.

Brun snø, pissregn og mensen i vinkel. Dette er Finnmark nett no.

mai rai rai

Fyll i bunad er nok stas. Og for første gang siden eg var 16 kan eg bruka bunad på nasjonaldagen.

I den anledning tenker eg som så: Det må jo vera lettare å gå på rakkadeis når ein har bunadsstøvlar???

Spesielt når dei er så hotte som dei her.

Er eg så populær som eg trur?

Eg registrerer Gudlabadne på Bloggurat. Då skal eg visstnok se kor innmari mangen som kjem hit og kikkar i tide og utide.
Til og med putta meg på på kartet!

Oppdatering: det verkar ikkje. I alle fall ikkje med nokon hastighet å snakka om.

Pip

Eg ante ikkje at det var så mangen fuglar i det her reservatet. Fint å sjå at det er noen som trivst som bare det.



Her er litt forfall, for å veia opp.

nytt liv av daude gror

No er det vår i Vadsø dåkke. Splæsj.

i står for imbesill

Hurra, ein utfordring! Altså, ein utfordring som ikkje er eit tildekt problem. Den fikk eg av Anniken.

Reglar: Det er vanskeligare enn det ser ut! Kopier teksten, slett mine svar og legg til dine eigne. Bruk den første bokstaven i navnet ditt når du svarer. Gi ordentlige svar, og ikkje finn på!
Hvis personen før deg har samme bokstav, så må du gi eit anna svar. Du kan ikkje bruka samma ordet to ganger. Når du er ferdig skal du utfordra fira vennar.

1. Hva er navnet ditt: Ingerid

2. Ord på fire bokstaver: Iste

3. Guttenavn: Ivan

4. Jentenavn: Irmelin

5. Et yrke: Isbilsjåfør

6. Farge: Indigo

7. Noe du har på deg: illeluktande gensar?

8. Mat: Indrefilet

9. Noe på badet: innedo

10. Et sted: Ipswich

11. Grunn til å komme for seint: illojale armbåndsur

12 Noe du roper: Inni helvete/gamperæva (mulig eg roper det inni meg, men desto høgare)
13 Filmtittel: It's a wonderful life

14. Noe du kan drikke: Ildvann

15. En musikkgruppe: Indigo girls

16. Et dyr: Iguana

17. Gatenavn: Ibsens gate.

18. Bilmerke: Iveco (her juksa eg)

19. Sangtittel: In the navy

20. Verb: Impregnera

No har det seg slik at eg ikkje har fira bloggarvennar. Så utfordringa går til dei av dåkke som har lyst. :D

Where the wild things are

Noe av det beste med å komma heim til jomfruburet i Odda er å se i bokhyllo, om dei står der enno. På rommet mitt har eg nemlig samla noen gamle barnebøker som eg ikkje har lyst skal forsvinna. Det har blitt rituale å kikka gjennom noen av bøkene når eg er heima.




Best av alle barndomsheltane var nok sjøormen Ruffen av Tor Åge Bringsværd. I bøkene om Ruffen fantes dei mest utrulige teikningar, og Thore Hansen sine illustrasjonar har siden alltid gjort meg glad, uansett om han tegna Ruffen, eller nakne damer i Pyton og ViMenn (eller kor det no var).

Maritimt slo visst an heima hos oss, som storebroren min likte eg Det hende i Taremareby veldig godt. Boka er ikkje å finna med eit overfladisk søk på nettet, kanskje fordi den kom ut i 1960 og er på nynorsk, men forfattaren heiter i alle fall Ingebrigt Davik og det ser ut til at Taremareby enno er populært å setta opp som skodespel for barn.

Bella og Gustav var ganske annerledes bøker, sosialrealisme og intriger i eit 8-årig univers. Bella og Gustav er bestevennar som herjer og leiker og tuller, og krangler, og liknar veldig mye på meg og bestevennen min når vi var små.

Maurice Sendaks mesterverk Where the wild things are er ofte brukt som ei slags kvitebok for barnebokillustratørar. Eg skjønner koffor. Den er flott. På norsk heiter den "Til huttetuenes land". Den låg på stølen vår, så vidt eg huskar.

Roald Dahl kjem ein jo ikkje utanom, sjøl om eg var blitt litt større då, og han kanskje ikkje er tulla så hardt inn i barndommens nostalgiteppe . Teikningane til Quentin Blake syntes eg lenge var både stygge og litt ekle, men etter kvert som eg blei eldre forsto eg jo bare at dei var innmari gode, fordi dei gjorde så sterkt inntrykk (synst forresten at Ralph Steadman har liknande tegnestil).

Michael Endes Den uendelige historien leste mamma til meg ganske mange gangar før eg turte å prøva sjøl (den var tjukk!). Ende har skrive fleire fine bøker, eg har hørt dei fleste. Takler ikkje filmversjonane, mulig av åndssnobbete hemningar (men hallo- ein flott lykkedrage blir til ei skabbete bikkja???).
Litt artig at Store Norske Leksikon tykkjer det er nødvendig å oversetta Lokomotivführer til norsk, men ikkje satanarchäolügenialkohöllische.


Komme ikkje på fleire no, men det var veldig mange fine bøker som eg las eller blei lest for fra. Så takk til opphavet for tusenvis av timar med nattalesing, eg trur det gjorde ein slags nytte.

Hvis eg får ungar skal eg prøva å vera lika flink. :)