Nisserapport!

Tilbake, med lommene vrengt og ingen nisse.

Men med masse flotte bilder og ein ny motivasjon for å lœra tysk, det e jo så utrulig vittig å høyra på, livet må vera fint dersom ein kan gå rundt og sei ting med z og harde konsonantar og få akkurat det samme tilbake! Og me har endeleg sett kor hot Wenche Myhre er:



Dag ein: Ego har ikkje sove i det heile tatt, muligens som følger av stort sjokoladeinntak dagen før. Eg tar med meg den stygge paraplyen min og går til busstoppen. Det regnar og bles så mykje at eg ikkje klarar å manøvrere paraplyen med berre ein hand, den andre er okkupert av ein koffert som gjerne vil dette frå kvarandre. Derfor ventar eg klissblaut på flybussen i 25 minutt. Busskuret er sett opp slik at det gjev minst mogleg ly for vinden, og regnet, som såpass nœre Puddefjorden er horisontalt.
Fly blabla kjedelig, kommer til Berlin og Mari hentar meg heldigvis på Schoenfeldt, utan det hadde eg nok besvimt eller begynt å grine. Så ho tok meg med heim til leiligheten i Spandau og mata meg og eg fekk lese Vogue og la meg tidleg. Inntrykkene frå fyrste dag er ganske diffuse pga at hjernen var på sparebluss.

Dag to: Fyrst har Mari speletime, men etter det er det lukt ut i hagen og hente inspirasjon. Her står nemlig hagenissane! Tre stykker under ein slags sopp, hvorpå (nynorsk erstatning anyone) nokon har slengt ei vaskefille som driv og råtnar. HOT!



Vi har sjekka nettet for gartenzwerge, garten und haus, haus und garten. Ikkje så enkelt, men vi prøver eit stort hagesenter litt innover mot byen. Her har dei alt hagen kan ynskje: nakne grekarar, høns, støvlar og til og med ei ku i keramikk, men berre ein einaste nisse, som var av stein, uten nokre gladar fargar og berre eit teit flir om kjeften. Neste håpefulle utsal viste seg berre selge grasklipparar og arbeidshanskar.

Heilt grusomt!

Me ga opp og sette oss på bussen mot sentrum. Då ser eg plutselig ei raud topphua! Me sleng oss av bussen og finn to nissar saman med julepynt og ein slags muldvarpfigur utanfor ein blumen-butikk. Desverre var nissane lite tiltrekkjande på nœrt hald, og guten inne i butikken hadde nok aldri svinga ein seidel i heile sitt liv, han var alt for ung for det. Eg ville jo ha ein ekte deutsche opplevelse her! Noko var gale, veldig gale. Kvar er våre visjonar om tjukke menn i lederhosen som syng? Kvar er alle nissane? Vi dreg til sentrum og et men eg hugsar ikkje heilt kva eller kor.

Dag tre: Møter gamle klassevenninne og berliner Nadja ved Martin Gropius Bau for å sjå fotoutstilling. Me bare plaprer og følger ikkje med, så husker ingenting av den. Etterpå dreg vi til leiligheita hennar i Mitte, og så rundt om i sånne hippe strok der alle 'kunstnarsjelene' heng. Nadja seier at gartenzwerge er ein trua rase i Berlin, og eg må til min store skuffelse innsjå at landet har vorte postmoderne. Skulle drege til Bavaria (no offense). Mari joine oss for middag på Pasternak, russisk! Fekk noe over min eteevne med masse kjøtt og fett og saus. Etterpå flannerte me og tok eit kakestykke. På cafeen traff me ein tyskar som snakka norsk. Me måtte spørra, han forslo OBI (ein slags husholdningsmonsterkjede) som eit stad å få tak i nisse. Men han lo godt, kåno hans og. Ingen vil liksom tru at det går an å villa ha noko slikt. Tullete tyskarar.

Dag fire:
Vill søking etter OBI på nett hjalp ikkje noko sœrlig, og me stemmer for å la vera å leita meir. Me går mot Spandau, og plutselig ser me ein fin stor nisse i vindauga til ei genuint brun kneipe, Windlicht Cafe. Eg knipser eit bilete, og straks kjem ei lita blond dame med ein slags hockeysveis i strikk og verdas blåaste eyeliner springande ut og seier kom inn kom inn. Me skal jo få fotografere nissen innanfrå!

Vertinne Ela med nisse.

Og her er det meir forståing å hente. Heile lokalet av relativt forsoffne tyske alkisar vert engasjerte i hagenissejakta vår. Men sidan me ikkje kan tysk og dei ikkje engelsk tar det litt tid. Til slutt får me eit brennheitt tips frå ein lettare vaklande mann som kan litt engelsk: Bauhaus-varehuset, på ein busstopp ikkje langt herifrå. Fulle av forventning tek me ein liten pause i Spandau sentrum, der me kjøper currywurst og går på russisk butikk (der eg klarte å kommunisera, men ikkje akkurat briljerte).

Sprit og jesus- veldig russisk!

Så set me oss på bussen og dreg til den stoppen me skal, går av og finn ingenting. Leiting langs ein slags mini-autobahn er ikkje sœrlig kjekt, me tek bussen attende og der! ser me Bauhaus. Av buss, inn på megagigantisk shoppingsenter for hus og hage. Verdas største antiklimaks er ein realitet når me får beskjed om at nissane er utselde. Dei har ein kjempesvœr nisse att, men han kostar om lag 2000 kr og passar ikkje i handbagasjen...

Me gir opp for tredje gang(?) og dreg til sentrum og shoppar. Nissejœvlar!!!

(Neste gang dreg me til aust-Tyskland! (var det feil orddeling og bruk av stor konsonant?))