strålande jubel

tanna er vekke, og eg har det heilt fint! Det er nesten litt urovekkande når ein er meint å ha det innmari fælt, men utan nokon openber grunn unngår det. Eg føler meg nesten litt snytt for all vondten eg skulle ha, og all den synda det skulle vert på meg. Men om han no plutselig skulle kasta seg over meg, så kan han på ein sær måte kjenna seg velkommen.

Til glede for lesarane: her er eit bilde frå vindauga i huset vårt i Odda slik det såg ut på tirsdag.
(KITSCH ALERT!)



I morgon skal eg på kickboxingstevne. Det vert interessant og mest sannsynleg ikkje ubehageleg på nokon måte. Eg kjenner meg i allefall veldig herda i forhold til blodsprut ut av kjeften o.l.