uber alles

Sjå der! Då vert det kunstnarbustad i Berlin på meg til vaoren ein gong.

(om du klikkar linken: det er ikkje bustaden for bergensarane eg skal vera i, men ein nesten identisk i same hus, øyremerka for hardingar)

Galleri galge

Foto: Line Holand

I dag har dagleg leiar på Galleri Galge endelig fått den proffe e-posten til å verka. Og jaggu klarte ho ikkje å få laga eit deilig rosa skilt og! Forunderleg nok var detta dagen då ho sjøl hadde rosa klær på seg. At rosa og rødt ikkje passar noko særlig sammen var det ingen som nokonsinne tenkte på når dei såg det flotte skiltet, hverken før eller siden.

Galleri Galge: fordi galleriet ligg på/rett ved siden av Galgebakken i Vadsø. Ifølge Statsbygg er kirka og Statens hus plassert på kvar sin ende av Galgebakken, for å symbolisera den profane og den sakrale makta. Vi ligg lika bak den profane.

Sånn ellers heiter vi I galleri og har fått oss heimesida.

No bryt eg eit løfte om gnæging

Eg lovte meg sjøl at eg aldri skulle gnæga på alt det der som er så fryyyktelig her oppi gokk (heimen min), sånn som været, frukt og grønt-disken, mangelen på hipt og urbant, og flyprisane.

No klagar eg på flyprisane. Eg SYT om flyprisane. Følg med.

For fira dagar siden (fredag trur eg) søkte eg på flybillettar heim i oktober. Å hallelujah dei var billige. 2400 tur-retur, bestill i vei, men nei, ikkje noke kort å bestilla med (forvant på mystisk vis veko før). På mandag var kortet komt og eg skal bestilla den fine billige flyturen min, bare for å oppdaga at den har auka med omtrent 100% sidan fredag. No koster den 4400. Etter mye grynt og hves prøver eg å bestilla eit par gangar, men kver gang får eg opp melding om at maskina ikkje klarer å rekna saman prisane for turen og returen. Til slutt skjer det noe krøll og eg bestiller feil tidspunkt. Så er det å ringa til Widerøe og sutra, ingen sympati å få der men ein beskjed om at joda ho kan sjølvsagt endre til det tidspunktet eg skulle ha, men det blir dyrare.
Dyrare enn 4400?
Ja, no har den auka til 4900. På sju minutt.

Spørsmål: Koffor er det sånn at bussbilletten kostar det samme uansett, mens flybillettar blir heva og senka litt sånn etter torturtradisjonen med kokande olja?

SISTE: Eg var utro med Norwegian, og fekk reisa på til saman 2646 kronor. Nøgd no.

Usagt

Venta på trappa

Når ting gjør vondt så hjelper det å si dei høgt. Eg har stor tru på den kuren. Men av og til så får eg ikkje til det heller. Eg åpnar eit lokk med noe ekkelt og stinkande i men som eg ikkje klarer å tømma ut. Det bare drypper litt ekkel gugge utover meg og alt eg tar i. Så går ein bare der og lukter vondt.


Men ignorance is bliss.

Kanskje eg skal ønska meg ein ponni til jul?

Ein ny verden

Rocky road, Dublin

Eg har fått meg ein ny verden dei siste dagane. For første gang på veldig lenge er eg med og tar avgjørelsar, av og til heilt aleina. For første gang på veldig lenge har eg ansvar. For første gang på lenge kan eg gjøra akkurat det eg meiner er rett.

Eg trur pittesmåe bedrifter i det private næringsliv er skapt for meg. Om eg meiner det samme etter lenger enn fira dagar på jobb er usikkert, men akkurat no har eg det i alle fall fint.

HER BUR VI!

Vi blomstrar

Huset er enno kaos, og eg har ikkje vaska klær på veldig lenge, men eg trur eg kan gi "sambuarskap med eige hus (og katt)" terningkast masse. Sjølv om Øyvind (katten) har lært seg korleis han kan opna soveromsdøra sjøl og komma opp i senga og spør om mat midt på natta, er det ei behagelig tilvære. Eg likar at noen er heima.

Men sjøl om innomhus er litt i limbo, må vi ikkje glømma hagen. Eller, eg glømmer jo hagen, men får heldigvis hjelp av han med bedre husk.

Så no skal vi velga vekster. Tviler på at våre blir lika fine som Vadsø hageselskap sine, som er avbilda her, men ein kan jo alltids prøva.




Dei som vil sjå fleire blomar kan gå på Skogsholmjordet, men fort, for dei heng allereie med nebbet.

Turings

Vi har ikkje tura mye her i Kårhamn, siden lørdagens litt grå og kalde utmarsj har vi holdt oss til nordlandsbåten for frisk luft og mosjon. At eg er dårlig å ro har eg no fått bekrefta frå endå fleire uavhengige kjelder, men det går jo som oftast rett veg, om ikkje alltid den raskaste.

Men i dag gjekk vi tur opp på Kårhamstinden, eller nuten, eller fjellet.



Det ser jo slett ikkje verst ut må eg si. Og der kjem hurtigruta og!

Det vetle huset

Ein fredag i juli eller kanskje slutten av juni såg vi ein veldig liten annonse for eit veldig lite hus i aviso. Tilfeldigvis satt vi på Finnmarken akkurat då, så då var det ikkje så langt å gå bort til huset, for det ligg bare noen hundre meter unna. Kanskje ikkje meir enn halvanna.

Det går jo an å se ka det er for noe, tenkte vi, og fant fram til rett nummer i gato, som var eit hus av rasen liten raud sjarmør plassert mellom to litt større av rasen toetasjers kvit.

Å se gikk veldig an, for selgaren var heima og vi fekk ein kræsj-tour rundt i det vetle huset. Som har 70 kvadratmeter, er bygd ein gang på slutten av 1800-tallet, og har tre vindauge ut mot havna. Foran huset går hovedvegen ("en fordervet innfartsåre", som noen ein gang presenterte Havnegata som), bak huset ligg ein pitte liten hage og eit lite anneks med platting for ekstremværsdagar (soldagar), samt plass nok for ein hagejockey.

Så vi tenkte oss veldig nøye om nar vi gjekk dei hundreogfemti metrane tilbake til Finnmarken og sa etter særs lite om og men JA.


Fast forward: I neste veka kan vi flytta inn i det vetle huset vårt.

Tenk at eg skal få bu i eit eige hus med utsikt, hage, anneks og ein liten veranda. Og på toppen av det heila, bu der sammen med den nydelig mannen (med katten) som eg likar så veldig godt. Så om noen lurer er det derfor eg er så glad.


(i klartekst: snart fæst i heavengate!)

Kos i Kårhamn

...og på grunn av at dataen er heil hemma blir det svært få bilder å flæsha.

Vi er altså på ferie i eit lite fiskevær på øya Seiland utanfor Hammerfest. I Kårhamn bur det rundt førti mennesker. Båten kjem ein gang om dagen, og då opnar butikken på kaia.

Det regnar og det bles.

skal du bli her no då?

Skal du bli her nu da, spør dei. Alle sammen spør om eg skal bli, om eg skal bli lenge, om eg trives, om eg bur her eller der.

No kan eg svara, tja, eg har no kjøpt eit hus. Har det fint.

Som åpenbart er rett svar.

Før svarte eg noe sånt som, tja, eg e no her no. Har det fint.

For det duger ikkje. Folk vil ha uforbehalden lovnad om at du skal løpa lina ut i Vadsø, før dei gidd å kasta vekk meira tid på deg. Av ein eller annan grunn er det unaturlig å flytta på seg her.
Men svaret mitt er jo det samme no som før. At eg e jo her no.

Det at eg har kjøpt noko som kostar litt peng og som sitte fast i bakken gir meg åpnebart litt meir pondus bak dei orda.